VÍCTOR F. FREIXANES VENTO NAS VELAS
16 dic 2000 . Actualizado a las 06:00 h.Vivo a carón dun cruceiro e dun muíño. Ámbolos dous son humildes, mais fortemente afincados na memoria da aldea. Os veciños deixan a caldereta do leite tódolos días ó pé do cruceiro e o concello de Brión tivo a amabilidade e a intelixencia de recuperar hai pouco o muíño, que no pé da moa leva gravada unha data, 1891. De cando en vez boto a andar polos camiños do país. Non polas estradas nin polas grandes pistas, non, polos camiños: esta rede mesta e apretada de relacións entre casas, familias, lugares e quinteiros: esta Internet enxebre, tal como gosta dicir o amigo José Terceiro, que nos tece e nos ennovela dende hai mil anos. O pasado 7 de decembro, convidado polo Concello de Vigo, tiven o honor de redactar e ler o Bando do Día da Constitución. Son vintedous anos de convivencia. O período máis longo de estabilidade democrática da nosa difícil historia contemporánea. Daquela falamos da violencia. Era inevitable. A barbarie da senrazón contra a razón da palabra. E fixemos votos, mesmo dende a discrepancia, pola posibilidade de poder seguir facendo este camiño xuntos, conquista histórica (de todos) da que debemos sentirnos orgullosos e a prol da cal, hoxe máis ca nunca cómpre poñer toda a firmeza, toda a intelixencia, toda a vontade de que sexamos capaces, porque nos vai a vida na causa. Os últimos acontecementos, desgraciadamente, volven facer esta reflexión necesaria. Temos tendencia a construir a existencia sobre as grandes palabras: Liberdade, Fraternidade, Democracia... Estamos cheos de grandes palabras. Enchemos a boca con elas e ás veces acabamos utilizándoas coma cimitarras. Quero falar do meu vello muíño da aldea. A última víctima foi un fontaneiro. Un humilde traballador. Hai tempo que a barbarie terrorista dispara indiscriminadamente non só contra o obxectivo máis fácil (por accesible, por indefenso) senón contra o tecido máis profundo do sistema, a esencia da democracia mesma. Todos somos fontaneiros, anónimos cidadáns de base. Todos estamos no punto de mira. A intelixencia do crime ten a súa lóxica perversa. Sabe por que o fai así. As grandes cúpulas sostéñense sobre as pequenas pedras. Por iso, malia a desmandada furia dos tempos que corren, non son pesimista. Estes días pasados, no lugar onde vivo parecía que viñese a hora da fin do mundo. Nunca tanta auga caeu. Non o recordan os vellos. Corría a enxurrada polos campos coma un océano encabuxado. Os ríos fóra de madre. Uralitas, andamios, muros de contención, camiños e estradas estragados. O muiño, sen embargo, segue aí. Chegáballe a auga ás tellas. Rompía nel a marea coma na proa dun barco. Pero aguantou. Humilde, doméstico, pareceume que tiña a grandeza e a solidez das cousas auténticas, que son as que cimentan o mundo. Estaba antes e vai seguir despois. Cen anos máis, se sabemos entender o seu significado.