Á MARXE
09 dic 2000 . Actualizado a las 06:00 h.Este París de vísperas do Nadal está fermoso, a pesar da escuridade do inverno e da chuvia, ou quizais por eso mesmo. A xente enche os cafés, que nesta cidade son dos máis fermosos do mundo, e abarrota tamén os museos e os cines. Por certo que mentres subía cun amigo á terraza do Centro Pompidou, aberto de novo despois de catro anos de reparacións, díxome que na biblioteca deste célebre edificio hai moitos libros galegos, pero todos dunha época determinada, pois agora xa se nota que non chegan máis. É unha pena que non siga habendo. Digo esto porque estes días, nos periódicos franceses publicábanse mapas de España para sinalar onde se atopa Galicia, non porque se falase da nosa cultura, senón para amosar o foco das vacas tolas. Os franceses, que sempre consideraron a Picasso como propio, non teñen idea de que dous dos seus grandes mitos deste século, a actriz María Casares e a vedette chamada La Bella Otero, fosen galegas. Da primeira chegaron a saber que era filla dun primeiro ministro español; da segunda, sempre creron que era andaluza, filla dunha xitana e dun grego, unha mentira que a propia corecha, nacida en Valga, se encargou de difundir. Destas e outras cousas falei cos amigos que me levaron a cear ó célebre La Closerie des Lilas. Alí sigue viva, ás veces en forma de pequenas plaquiñas que o recordan, a memoria dos seus clientes máis ilustres, desde Lenin ata Hemingway. Fóra, na praza da esquina, desde o ventanal que nos separaba da rúa, eu tiña fronte de min a estatua de Ney, mariscal do Imperio, que antes de ser convertido en efixie petrificada, foi fusilado a uns centos de metros de alí. Poucos do seus veciños saben que andivo por Galicia, que no noso país fixo unhas cantas falcatruadas e que desde entón se convertiu en nome de can. Ignoro por qué razón en Francia é noticia a historia das vacas galegas que andan mal da cabeza e ninguén sabe que a Ney o recordamos así.