Á MARXE: Carlos Casares, escritor
20 nov 2000 . Actualizado a las 06:00 h.Onte, en Madrid, mentras pasaba pola Rúa de Toledo, escoitei a un individuo que se despedía de outro dicíndolle: «Adiós, anguila». Quedei mirando para este último e decateime de que o alcume estaba ben posto. Era un home aínda novo, de pouco máis de 30 anos, vestido cun xersei frouxo e uns pantalóns vaqueiros axustadísimos nas pernas, que tiña moi delgadas, cos ósos cravados mesmo por debaixo da pel. De recordar a algún bicho, o citado parecíase desde logo a unha anguía. Ignoro se o nome lle viña dado só pola delgadez esquelética do corpo ou porque o tipo aquel tivese algunha outra característica relacionada coa capacidade escurridiza que se atribúe ós citados animais. Naturalmente, o tal «anguila», que supoño que en cristiano se chamará de outra maneira, non se molestou porque lle chamasen así. Respondeu amablemente ó saudo cun xesto da man e logo seguiu o seu camiño sen inmutarse. No mundo ó cal pertencen estes dous homes é raro que unha persoa conserve toda a vida o seu nome de pía. En xeral, este non pasa de ser unha ilusión materna ou paterna que case nunca se cumple. O nome verdadeiro vén despois. Cando eu era rapaz, na miña escola había bastantes rapaces con alcume: o Zirallo, o Calatrón, o Roncollo, o Minumé, o Rancheiro, o Apalominado. Nalgún momento, sentín envexa e fixen algúns intentos de que me bautizasen tamén a min. Por fortuna, os meus propósitos non prosperaron. Digo por fortuna porque no mundo no que eu vivo, os alcumes non se levan coa naturalidade que se portan no entorno do «anguila». Cousas da educación. Eu tiven un amigo, na infancia, que a xente que tiña nomeadas, se non lles sabía o nome, púñalles a palabra «señor» diante. Por exemplo, señor Vaca. Unha maneira de seguir sendo educado. Non se podería dicir o mesmo desa norma americana que esixe que ós pequenos lles chamen «verticalmente desaxustados». Máis ben parece unha burla.