Á MARXE / Carlos Casares
18 nov 2000 . Actualizado a las 06:00 h.Onte pola tarde fun dar un paseo arredor do Monte do Boi, en Baiona, seguindo o camiño que rodea o parador pola parte de abaixo, pegado ó mar. É un lugar agradable, sobre todo en días cincentos e tristes, pouco aptos para o turismo, cando a xente prefire estar ó abrigo nas casas ou dentro dos cafés. Non había case ninguén, de xeito que me sentei nunha pedra, vendo como rompían as olas, un tren de auga escura que ó bater contras as rocas se convertía nunha espuma branca primeiro e logo se ía transformando, ó remansar, nun conxunto de colores, entre azuis e verdes, no que predominaban os esmeraldas. Naturalmente, á beleza deste espectáculo había que engadirlle aínda o ronquido da auga, un trebón que non impuña, senón que arrolaba. Mentres descansaba sobre a pedra, vin que viña voando cara a min un abellón. Non sei ónde lin que este insecto, teoricamente, non pode voar. Pois peor para a teoría, que é falsa, da mesma maneira que se ve que tamén era falso pensar que os americanos estaban por riba das chapuzas da banana. Parecíanse a eses países no asunto da pena de morte, pero ninguén sospeitaba que fosen capaces de montar ese tinglado cómico no que andan. E falando de sospeitas, nunca me pasou pola cabeza que no meu país me tomaran por extranxeiro, por máis que tiña a experiencia de que en Armenia me tomaran por nativo e en Israel me consideraran xudeo. Digo esto porque durante o paseo, cando estaba empuñando a cámara para facer unha foto, achegóuseme un señor que se ofreceu a retratarme. Díxome que aquel era un dos lugares máis fermosos do mundo e que era unha pena que eu non saíse na foto. Por non desairalo, aceptei. Despois de disparar a máquina, o home deu por feita a miña condición de forasteiro, cousa que tampouco lle neguei para non decepcionalo. Menos mal que non me preguntou pola miña terra de orixe. Dirialle que era ruso. Así, pola noite, na casa, tería bastante que contar.