«O que máis me emociona cando canto unha saeta é ver chorar á xente»

Amador Bañobre, veciño de Momán (Xermade), di que hai xente que o toma por andaluz se interpreta a Valderrama ou a Molina

.

VILALBA / LA VOZ

Unha preocupación percorre España estes días: saber se choverá ou non resulta moi necesario para os que organizan procesións, para os que acoden a elas ou para os que as ven pasar. Non é só unha inquietude de Sevilla ou de Viveiro, pois tamén comentaba iso, onte pola tarde, Amador Bañobre, que participa activamente nos actos da Semana Santa que comparten Momán (Xermade), Labrada (Guitiriz) e parroquias dos veciños concellos coruñeses de Aranga e de Monfero.

Tanta é a implicación de Bañobre neses actos que mesmo canta nas celebracións do Venres e do Sabádo Santo: nada de composicións que se poden escoitar en calquera outra vila senón saetas. Unha delas, La saeta, é moi coñecida pola versión que gravou Joan Manuel Serrat; outra, que se canta o Sábado Santo, é creación súa.

-¿Por que escolle saetas e non outro tipo de cancións?

-Deume por aí. Cando o collo o coche para ir a Vilalba, a Guitiriz ou ás Pontes, vou cantaruxando todo o tempo.

-¿Gústanlle máis as saetas ca outro tipo de música?

-Gústanme moito. Gústame o flamenco. As cancións sinxelas non me van, porque teño unha voz alargada. Gústanme Juanito Valderrama, Antonio Molina... Vou [coa UNED Sénior] a Abadín ou a Vilalba, e teño que cantar unha ou dúas saetas sempre .

-¿Que di a xente ao escoitalo?

-Os que non me coñecen, cando canto, pensan que son andaluz. Pasoume unha vez en Xestoso [Monfero]. Díxenlle a un: ‘Son de aquí, de Momán’; e el: ‘Non, non, non’.

-¿Emociónase ao cantar as saetas?

-Emociónome, pero o que máis me emociona é ver chorar á xente. Cando canto esa que di ‘No llores más, María’, choran as mulleres sobre todo, e a min emocióname.

-Na UNED Sénior, da que vostede é alumno, ¿aprendeu alguna canción?

-Si. Aprendín Con un capote en la mano, de Antonio Molina; pero en lugar de dicir ‘Soy de España’ digo ‘Soy de la UNED’. Aprendín tamén Sevilla tuvo que ser [canción cuxa letra comeza así, aínda que o título é Dos cruces].

-¿Hai cantos máis difíciles ca o da saeta?

-O difícil, para min, é coller o ritmo. Se comezas de novo, xa tes a voz preparada. Por exemplo, esa de Treixadura que di ‘Señor cura, señor cura’ [a Muiñeira de Santo Amaro, da que canta unha parte] foi moi difícil para collerlle o ritmo. Saqueina cantaruxando no coche; é unha canción bonita, pero hai que cantala entre varios.

-¿Que cantantes lle gustan?

-Antonio Molina, Juanito Valderrama, Manolo Escobar... A voz dáa Deus, nace con cada un.

-¿Gustaríalle terse dedicado profesionalmente á música?

-Cando a xente di ‘Amador, que pena; onde poderías estar se houbese medios’. Polo resto, non. Traballei de carpinteiro; hai dez anos que me xubilei... Teño memoria: se Fran [Cupeiro, profesor de Música na UNED Sénior] trae unha canción ao grupo, son dos primeiros en collela.

-¿Gústalle a música das orquestras?

-Os Satélites gústanme moito; Sintonía de Vigo, tamén; Panorama, non: moita filigrana, pero pouca música.

A voz que fixo parar unha actuación en Xermade

Unha noite de orballo, en Xermade, Amador Bañobre e varios amigos seus puxéronse a cantar debaixo dun toldo; pouco despois, lembra, a orquestra da verbena deixou de tocar. A súa relación coa música comezou na nenez, cun músico de Momán. Non avanzou moito neses estudos, pero non perdeu o contacto coa música nin sentiu medo a cantar. «Se estou nunha reunión, a xente di ‘Que cante Amador, que cante Amador’. Estou contento porque á xente lle gusta que cante’», di.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

«O que máis me emociona cando canto unha saeta é ver chorar á xente»