Hoxe é festa en Foz, en todo Lugo, en Galicia, porque un dos seus patróns maiores, é erguido ó mástil máis alto polos seus veciños: fillo predilecto. Pero todas as asociacións da Mariña, Mondoñedo e a Chaira, sentímolo coma compañeiro. Abriunos moitas veces, a súa Bahía, para guarnecernos en treboadas ou horas calmas. O Mar ao norde de Cunqueiro volve a converterse nun ronsel que convida a mergullarnos mar adentro. Suso, con todas e todos, mariñaos e chairegos, segue Abrindo camiño, co colectivo que está arrequecendo a estela que leva a Compostela, marea a marea, co sabor e a luz da escuma das olas. Este animador social é un espiñazo, que como a Corda, vertebra estas asociacións, que aproveitan para refrescarse nos caudais da «vella cunca do val de Mondoñedo», como cantaba Díaz Jácome, o seu cronista oficial. A Irmandade Manuel María e Xermolos sucaremos arestora e peitearemos amplas praias de maínzo, ata o mar de Foz, o de Manuel María, que apadriñou e deu nome ó seu buque insignia: a Casa da Cultura. Alí sentiremos o vento da Chaira e coa voz comunal de tantos grupos, volveremos a escoitar ó bardo chairego, o compadre de Suso: «E o meu vello amigo/ o mar de Foz quen me reclama: /coñezo o seu acento gris,/ a súa palabra irada?/ para darnos a súa forza/ e poñer en pé a nosa patria». Benia os que saben honrar ó cidadán leal, ó cronista oficial de Foz, ó libreiro que fai tantos amigos, coma obras ofrece nos seus andeis. Bahía, como a Xistral que rexentaron Saleta e María e tantas outras, son coma un pulmón que osixena e permite respirar a vida cidadá; son espazos de encontro, debate e confluencia de ideas e proxectos.