«A principal especie en risco de extinción nos Ancares é o home»

Raúl García, asesor medioambiental da Deputación, sinala que «se a xente vivise nos espazos protexidos, a conservación xa non dependería dun cargo político desde un despacho»


lugo / la voz

Raúl García é enxeñeiro de Montes pola Escola Politécnica de Lugo, técnico superior en Urbanismo e máster en lexislación ambiental. Logo de dez anos traballando sobre o terreo na súa Fonsagrada natal, onde puido coñecer as peculiaridades do agro lucense, agora é o asesor medioambiental da Deputación.

-A pregunta que se fan todos estes días, quen puido prender lume aos Ancares?

-Partimos de que se deron esta fin de semana as circunstancias meteorolóxicas idóneas e de que viñamos dunha etapa de seca cunha carga vexetal moi abondosa e que só necesitaba que alguén prendese esa mecha. Está claro que nos incendios de Cervantes está a man do home detrás.

-A pesar desas circunstancias meteorolóxicas, podíase previr?

-Para min hai unha premisa inicial da que parte toda a materia de prevención e que se está a poñer enriba da mesa nos últimos congresos sobre esta materia: Se nos Ancares hai unha especie en risco de extinción é o home. E esta idea, cando se deseñan políticas de prevención, nunca se ten en conta. Porque falamos de danos ambientais, da fauna e materiais, ¿pero que pasa co home que vive en espazos naturais protexidos? No caso de Lugo é evidente a pirámide poboacional.

-Se Os Ancares fose unha reserva natural ou parque nacional, ¿habería incendios?

-Seguramente si, porque temos o caso da reserva natural integral de Muniellos, en Asturias, que estes días tamén tivo incendios moi fortes. O que pasa é que un parque ou reserva nacional, cando se constitúen, veñen acompañadas de medidas e axudas que deberían facer máis atractivo vivir en lugares protexidos, e iso redundaría na prevención de posibles lumes. Se a xente vive en espazos naturais como Os Ancares a conservación xa non depende dun director xeral ou dun presidente de goberno. Son os veciños deses lugares os que deben percibir que teñen un tesouro e son as Administracións as que lles teñen que axudar economicamente. Se me restrinxes, axúdame.

-Hai posibilidades económicas para vivir nun espazo como Os Ancares?

-Partimos de que a ruptura social que houbo é moi difícil de recuperar. O home é un ser que necesita relacións entre iguais e hoxe non se dan esas circunstancias nos Ancares, con pobos con apenas un ou dous habitantes. Eu son dunha aldea da Fonsagrada, e cando era neno no meu núcleo había dez ou quince nenos. Por iso, as políticas de desenvolvemento do rural son a vinte ou trinta anos. Dito isto, si que hai potencial económico para vivir neste tipo de espazos, con produtos que poden ter saída comercial. En Asturias conseguírono.

-Que pode facer a Deputación ante este desastre ambiental?

-Como Deputación só podemos facer accións formativas, por exemplo nos colexios, ou buscar programas europeos para desenvolver algunha iniciativa. Aínda así, queremos convocar o órgano reitor da Reserva da Biosfera, no que está integrada a Xunta, o Ministerio de Medio Ambiente, a Deputación e dous expertos da USC, os profesores Rigueiro e Guitián. E tamén convocar o órgano de participación, no que se inclúen asociacións locais, ecoloxistas, veciños, concellos e a AMPA de Cervantes. Queremos analizar cal é a situación e que medidas podemos aportar para recuperar o perdido.

-Tardarase moito?

-As zonas de arbustos, en cinco anos poderían estar de novo recuperadas. As masas arbóreas, máis de 20 anos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

«A principal especie en risco de extinción nos Ancares é o home»