A máscara da morte


Un dos contos máis arrepiantes do xa desacougante de seu Edgar Allan Poe é A máscara da morte vermella. Neste relato, curto e intenso como a el lle gustaban, a peste asedia a mil nobres que, arredor do Príncipe Próspero, se pechan nunha abadía, en Italia, e soldan as portas para celebraren, cun desaforado baile de disfraces, a ledicia de estaren vivos e mantérense a salvo da peste que se asaña nos arredores da decadente e insolidaria celebración.

Inevitablemente (porque non é posible imaxinar outro final para esta historia que semella existir só para que este se poida producir) no último momento unha das máscaras, vermella coma o sangue, acaba sendo a mesma peste, que se fai presente entre a concorrencia para introducir, no centro mesmo da abadía, aquilo que se quixo deixar fóra.

A literatura é así, terriblemente lúcida no seu xogo de ficción. Cantos, se hoxe lemos de novo este conto que Poe escribiu hai case 200 anos, non sentiriamos ese arrepío de pensarmos que o mesmo nos pode acontecer no noso humilde confinamento? Como reaccionar ao atoparnos que o mesmo que queriamos deixar fóra habita xa dentro, entre nós, dentro de nós? Curiosamente, as nosas fronteiras invisibles semellaron xogar o mesmo papel que as sólidas portas e os muros da mansión do Príncipe Próspero. Seguiamos a bailar coma se no círculo máxico da nosa fronteira estivésemos a salvo do que se espallaba de xeito imparable e non collemos medo ata que a morte se situou entre nós. Con cantas cousas máis estaremos a actuar igual? Non faremos nada radical contra o cambio climático ata que nos golpee con toda a súa dureza? Seguiremos pensando que viaxamos no barco mais seguro do mundo, deixándonos levar pola inercia, sen variar o rumbo ata bater co iceberg que se albisca no horizonte?

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos
Comentarios

A máscara da morte