As letras, en Xordania


N os últimos anos, tocoume vivir a distancia varias veces a festa das Letras Galegas, por coincidir coas viaxes que organiza a Asociación lucense de Amigos do Camiño de Santiago, celebrando a festa moi lonxe da nosa terra, pero non por iso de xeito menos entrañable.

O 2016 honramos a Manuel María en terras de Rumanía, celebrando unha sesión na que me correspondeu falar das miñas vivencias co amigo creador literario da enorme comunidade chamada Terra Chá. E este ano, en terras xordanas, honramos a memoria de María Victoria Moreno, que non querendo ser alófona ?Alófonos, para Alonso Montero, son os autores de fóra que escriben en galego- converteu o seu labor a prol do galego nunha fermosa e fonda historia de amor.

Falar de María Victoria, do Día das Letras, do seu impulsor Del Riego, e da querencia do idioma á beira do Mar Morto produciume unha especial sensación por acreditar que este noso idioma supera barreiras físicas ou temporais, e permite sentirse e reforzarse cono membros dunha comunidade singular coma a nosa mesmo en lugares distantes milleiros de quilómetros, con idioma, costumes, clima e xeografía tan diferentes da nosa realidade.

Supoño que foi a primeira vez que as Letras se celebraron en Xordania, e que alí se cantou o Himno Galego. E coido que a todos os participante nos sentou tan ben como se estivésemos no Obradoiro, ou na luguesa Praza do Campo, facéndonos sentir entusiastas conquistadores de novas terras para o Galego das mil primaveras que desexou Cunqueiro e que a todos nos corresponde ir garantindo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

As letras, en Xordania