Plaza subliña que hai moitas parellas no paro con fillos que «se comen non poden pagar a hipoteca, e se a pagan, non poden comer»
07 jun 2009 . Actualizado a las 02:00 h.O paro e a falta de perspectivas laborais están poñendo en situacións límite ás miles de persoas que piden axuda. Diante deste panorama, o novo director de Cáritas Diocesana en Lugo, Ginés Plaza, subliña que neste momento «o máis importante é levar a efecto os proxectos que están en marcha». -¿Que papel xoga neste momento a entidade que dirixe? -Cáritas é moi importante nos días que vivimos, nos que hai tantas dificultades, porque unha cousa é dicilo e outra vivilo. Hoxe hai tanta demanda de axuda que nos programas de familias en desvantaxe, inmigrantes e emprego mesmo temos que dar citas previas para que a xente non estea esperando horas antes de ser atendida. -¿A poboación inmigrante é a que máis sofre a crise? -É tremendo. Ves familias marroquís, e tamén sudamericanas, que viñeron a Lugo como en tempos emigraron os galegos. Todos temos xente que emigrou. Eles viñeron aquí e, en canto se colocaron e puideron, reunificaron a familia: trouxeron á muller e aos pequenos. Moitos homes andaban na construción, traballaban en precario, e quedaron sen emprego. Na maioría dos casos as mulleres traballaban facendo labores do fogar, porque non teñen cualificación, e agora, coas dificultades económicas, a xente prescinde do servizo doméstico, e iso afecta moito. -Ata non hai moito os inmigrantes eran os principais usuarios de Cáritas... -Si, pero agora témolos a eles e máis aos de aquí. Cada vez é máis frecuente que recorra a nós xente natural da diocese. Ata os xitanos teñen competencia na chatarra. Ao parecer hai menos e a que hai páganllela menos. -¿Como afronta o programa de emprego tal cantidade de demandas? -Ese é outro problema. Ata mediados do 2008 había certa facilidade para ir conseguindo algún tipo de traballo. A xente viña a Cáritas, facíaselles unha entrevista para ver as súas circunstancias familiares, as súas aspiracións... Moitas empresas dicíannos os postos que precisaban e iámoslles atopando unha saída, pero agora hai moitas menos ofertas e moita máis necesidade. E á vez as empresas tamén teñen dificultades. A maior traxedia que se vive agora é que queda a xente sen traballo e non hai perspectivas de encontralo. -Ademais da falta de emprego, ¿que outros problemas hai? -Os principais teñen que ver co pago de recibos da vivenda. Moita xente non ten para pagar a hipoteca, o aluguer, a luz, a auga... Tamén solicitan axudas para alimentación, pero menos, e de apoio psicolóxico de menores e de adultos, por depresións, ansiedade... Aumentan os conflitos familiares. Pero o principal é ter traballo. Se tes traballo, tes ingresos, e se tes ingresos, podes facer fronte á vida. -¿Cal é o caso máis habitual? -Hai moitos matrimonios con nenos, nos que os dous membros da parella gañaban un soldo digno, pero mínimo. Moitos metéronse a algunha cousa, como un piso, pero agora un dos dous quedou sen traballo. E aí veñen todos os problemas. Se comen, non poden pagar a hipoteca, e se pagan a hipoteca, non poden comer. -¿Conseguen axudar a todo o que demanda apoio? -¡Que máis quixeramos que poder axudar economicamente a todos! Pero temos tantas necesidades e estamos moi limitados nas prestacións. Ao haber tanta demanda, hai que establecer prioridades, e ver quen ten maior necesidade... Deberiamos ser un banco sen intereses. -Unha papeleta difícil... -A traxedia dunha persoa pódese comprender ata certo punto, porque para comprendela de todo habería que meterse na súa pel e iso é imposible. Pero hai que tratar de poñerse na situación dos demais. Moitas veces non nos damos conta de que no noso entorno hai xente que o pode estar pasando moi mal. É unha traxedia tremenda, e mesmo lles poderiamos axudar, pero en moitos casos non o sabemos. Cáritas non é so isto. As parroquias son os nosos brazos, os que están máis achegados ao pobo, porque aquí enterámonos máis ben da xente que vén a nós.