A Raíña de Corazóns do conto de Lewis Carroll Alicia no país das marabillas só sabía unha forma de solucionar as dificultades fosen grandes ou pequenas, sendo esta gritar «¡córtenlle a cabeza!». Nun xuízo rápido, absolutista e efectivo, facendo aos demais pagadores dos seus fracasos e branco da súa ira e frustración, só demostra unha cousa: medo. Medo aos cambios, medo a perder o control, medo a perder o poder.
Parece que o secretario de Organización do PSdeG-PSOE galego atopou ao seu alter ego no personaxe de Carroll, a teor das afirmacións vertidas hai uns días. Coa compracencia que me dá ser un militante de base e posto que isto non se trata de contos se non de contas debo dicir que cando tiven que facer as miñas no seu día, o máis sensato e honesto pareceume que a política é o servizo público con maiúsculas que require moita dedicación así como unha vocación innata para moitas veces non recoller os froitos desexados. Trátase dun Rito de Paso amargo, pero superable; incluso diría balsámico, cando en un acto de contrición simbólico-moral un é consciente e sabedor que fixo todo o posible para conseguir os fins polos que loitaba sendo leal aos seus principios e valores . Tendo tremendamente claro que se embarcaba nunha viaxe circunstancial, conxuntural e episódica, non en un “modus vivendi”.
Por iso sinto mágoa de aquel que ostentando un cargo de tanta responsabilidade denigre aos seus propios compañeiros/as, eses que están no seu mesmo barco, desde unha tribuna pública con ambigüidades e rumoroloxías, rebaixando dunha forma tan pueril e demagoga o debate onde o mesmo que o subscribe deixa en dúbida a súa catadura moral para comezalo así como a lealdade as siglas que di defender facendo máis que certa a frase de Adenauer: «Hai tres tipos de inimigos: os inimigos a secas, os inimigos mortais e os compañeiros de partido».
Como dicía anteriormente bote vostede as súas contas… e os contos déixellos a Lewis Carroll.