«Aprendín moito máis da universidade da vida que da académica»


Monforte

Se ben o baloncesto é a paixón de Fafián, tamén é amante da pesca e ten outras afeccións.

-¿Segue pescando?

-Por suposto. A pesar da administración, que coa xestión dos nosos ríos están a cargarse este deporte.

-¿Que pesca?

-Son pescador de troita, aínda que co tempo acabaremos pescando especies invasoras como carpas ou black bass. É unha mágoa ver o estado dos nosos ríos e encoros.

-¿Son máis difíciles os seguros ou adestrar a un equipo como o CB Chantada na EBA??

-Actividades diferentes pero con certas transferencias. As dúas teñen un compoñente didáctico e de axuda. Ao mesmo tempo destacan polo seu carácter competitivo. Nas dúas dirixo grupos humanos que é o que realmente me gusta. Gozo en ambas. Unha complementa á outra.

-¿A que adica o tempo libre?

-Pouco tempo libre teño, porque está o traballo, os adestramentos, e dous fillos de 6 e 8 anos. Podo chegar a ver catro partidos semanais, preparo adestramentos, corto e pego vídeos para o traballo de scouting. O tempo de lecer aproveito para ler, pescar, nadar, saír a correr e buscar cogomelos cos rapaces.

-¿Cal é o seu prato na cociña?

-De cociña nada. Eu especialiceime en fregar xa dende os meus tempos na hostalería. Non se pode ser bo en todo.

- Vostede é historiador, ¿non pensou en exercer como docente?

-O ano que rematei a carreira só saían dúas prazas para toda Galicia na oposición. Iso desanima a calquera. Naquel intre tiña negocios de hostalería e aparquei a vocación en aras do pragmatismo. Non nacín para ser funcionario. Os 11 anos de autónomo danche outra visión da realidade e do mundo que nunca terá un funcionario. Aprendín mais da universidade da vida que da académica. O de escribir a historia do club, todo chegará. De momento continuamos a facela.

-Un libro e un grupo musical.

-«El hombre en busca de sentido», de Viktor Frankl. Deixoume

impresionado. Fai unha reflexión sobre a actitude vital ante as adversidades. Na música U2, Manu Chao, David Garrett e as harmonías vocais como De Vacas.

-Un adestrador.

-Aíto García Reneses. É un dos grandes que máis me gustaba. Marcou unha xeración. Aíto é unha relixión. Non me vexo reflectido en ninguén, non son mitómano, vexo clínics pero trato de centrarme na miña realidade.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

«Aprendín moito máis da universidade da vida que da académica»