Blanco Amor volve ao cine


Moito se ten falado de A esmorga como un filme imposible. Unha desas novelas emocionais sen correspondencia no medio cinematográfico, ou cando menos, necesitado dun director no que conflúan intelixencia, talento narrativo e sensibilidade plástica. Non andamos sobrados diso no cine español. Mesmo chamaron de todo, desde a intelligentsia galega, ao moi solvente director asturiano, Gonzalo Suárez, cando fixo a súa achega en 1977, co título Parranda, tendo a bendición previa ao guión do propio Blanco Amor e cun reparto de altura (José Luis Gómez, Antonio Ferrandis e José Sacristán). É unha boa película, pero non era a que se agardaba. Como ocorre tantas veces coas obras literarias de altura. Agora é un director do país, Ignacio Vilar, quen asume o reto. Realmente un desafío que tampouco atopará unanimidades. Entre outras cousas porque somos un país nada doado a concedelas. O autor convidoume hai algunhas semanas a ver o filme na fase post produción, polo que carezo aínda dun xuízo integral sobre o resultado, pero xa adianto que hai tres actores en estado de graza (Morris, De Lira e Elejalde), hai un notable esforzo de produción e unha atmosfera lograda. Tampouco compre perder de vista que o cine galego móvese en baremos de produción do que agora chaman low cost, e ese baixo custe obriga a premer os miolos e a atopar moitas complicidades (institucionais e privadas) para sacar un filme ás pantallas. Que o festival ourensán abra con A esmorga non só era obrigado, senón tamén necesario. E que non se quede só niso.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

Blanco Amor volve ao cine