Traballa duro no filme «De Profundis»; ademais de triunfar en Europa e América, tamén é profeta na súa terra; e cre que o debuxo non sempre enriquece o texto
11 dic 2005 . Actualizado a las 06:00 h.É un contertulio ideal para estar un día enteiro falando. Fala pousado, fala moito e, o mellor de todo, fala interesante. Comedor de churros e bebedor de café, Miguelanxo Prado Plana (A Coruña, 1958) é unha lenda viva do cómic. -Vén de presentar en Vigo «A lingua das bolboretas», o texto de Manuel Rivas ilustrado por vostede ¿Lese mellor cando hai debuxos? -Non necesariamente. Hai moitas cousas nas que as imaxes molestan. Un dos grandes avances que aportou, en xeral, o século XX foi, precisamente, rachar con esa visión de compartimentos estancos que, durante séculos, tiveron todas as artes. Pero hai textos que poden ser ilustrados e outros que non. Ilustrar o Quixote paréceme absurdo; é unha prosa tan potente, tan evidente, que pouco pode aportar un ilustrador. -Un libro de Urdaci... -[Estoupa a rir] A ilustración, ás veces, non só non axuda, senón que pode entorpecer. -Cando era neno, na casa líamos aqueles libros de Bruguera, cunha páxina escrita e outra de cómic. «Robinson Crusoe», «A illa do tesouro»... -¡Os Clásicos Ilustrados! -¿Pasaron de moda? -Funcionaron ben no seu momento, foron un referente para un par de xeracións [molla un churro no café do Copacabana, na Coruña] pero eu recoñezo que lía o cómic e deixaba a páxina escrita. -Ah, vostede tamén... -Aínda, hoxendía, se recurre a esa técnica por parte de xente ben intencionada, pero creo que errada, que é esa visión de que o cómic é unha porta de entrada á literatura. -Como di o outro, «una cosa es una cosa y otra cosa es otra cosa»... -¡Claro! O cómic infantil é unha porta de entrada para o cómic maduro, e a literatura infantil e xuvenil son porta de entrada natural á literatura. -Vostede chámalle cómic; o seu alcalde, sir Paco, grande afeccionado, di «tebeo». -O do cómic acabou sendo case por una convención externa. Nos oitenta houbo unha auténtica discusión bizantina, perdiamos horas discutindo se tiña que ser cómic, historieta... En galego temos banda deseñada, que é de todos os termos o que crea menos condicionantes. O de historieta segue a ter ese toque infantil... Tebeo fai referencia a un tipo de publicación que, no caso de lectores cunha certa carga nostálxica, como é o caso do alcalde, é lóxico. -¿Cantas veces o botaron da clase por facer debuxos? -[Ri] Conseguín manterme a flote porque tiña bo oído. Cando a mestra preguntaba: «¡Prado! ¿de que estou a falar?», eu acertaba. Pero fun un alumno aceptable. -¿Caricaturizaba aos seus mestres dos Dominicos? -E tanto. O meu pai fartouse de asinar libretas con «dibujitos» que me mandaban para que na casa souberan o que facía na clase. -¿Non cre que hai políticos que son auténticas caricaturas? -Todos os temos na cabeza; hai xente que supera claramente á súa propia caricatura [mastica outro churro] Por dicir así, dos dous lados, ¡Bono, por exemplo! Parece que se está parodiando a se mesmo... -E dos outros... ¿Aznar? -¡Buenooo! Aznar é un auténtico teleñeco nese sentido. Parece un boneco de ventrílocuo, fala e non move a boca. -¿Sufriu a censura? -Nos Estados Unidos, algunha vez. Cando fixen Tanxencias, que ten abundantes nus, pero que non é absolutamente pornográfico nin moito menos, nun dos estados un xuíz calificouno como pornografía. En España houbo algún que outro tirón de orellas. En Men in black tiven que poñer algún escote máis para arriba... pero iso era divertido. -¡Máis obsceno é o executado número mil! -Iso descarado, descaradísimo. -¿E facer un superheroe galego? ¿Ou un antiheroe? -¡Un antiheroe! Clarisimamente, por idiosincrasia, por todo, paréceme máis intelixente.. O libro de David Rubín que gañou a convocatoria da Deputación vai dun superheroe que perde e, ao final, morre. Sería impensable aquí un heroe. Se cadra, pode haber espazo para un heroe mitolóxico.