Sempre hai paraísos que agroman á marxe da desgraza, coma na calamidade dos incencios, onde un grupo de homes e mulleres xogan ás cartas cun sorriso tenso no rostro, aloxados nun pavillón de Ávila. Camiñamos aprendendo o mecanismo de defensa sobre a marcha
31 jul 2026 . Actualizado a las 05:00 h.Nalgún fotograma da infancia véxome regresando a Ourense cos meus pais despois de pasar un domingo eterno na praia. Asistimos a un espectáculo devastador, pero a min non semella afectarme. Vivo completamente alleo aos lumes que nos acompañarán pola N-120 ata albiscar as primeiras luces da cidade, momento en que quizais siga durmido e pola radio informen da última vaga de incendios no país. Acudo agora a un recordo para confesar o paradoxo de que o olor a monte queimado, aínda revelando unha catástrofe, sempre me reintegra en primeira instancia a ese episodio de plenitude infantil, cando a principios dos oitenta toqueneaba nos asentos traseiros dun Seat 124 co mar de Vigo incrustado nos ollos. Sempre hai paraísos que agroman á marxe da desgraza, con independencia de calquera desolación. No coñecido desenlace de A fuxida, película coa que Sam Peckinpah adaptou a novela homónima de Jim Thompson, os personaxes que interpretan Ali MacGraw e Steve McQueen escapan dos seus perseguidores e acaban cubertos de refugallos nun vertedoiro, instante en que por fin parecen reconducir a súa erosionada relación. Malia atoparse nun escenario inhóspito, entre moreas de lixo, localizan unha físgoa pola que se abre un inesperado paraíso.
Reconstrúense entre a destrución. Seica Cesare Paseve miraba pola fiestra do seu cuarto, nunha mañá turinesa, cando colleu a pluma e escribiu un poema para refuxiarse das perturbacións do exterior. Titulouno O paraíso sobre os tellados: «Será un día tranquilo, de luz fría / coma o sol que nace ou que morre, e o vidro / pechará o paso ao aire sucio do ceo».
Volvendo á calamidade dos incendios, vin na televisión un grupo de homes e mulleres que xogaban ás cartas cun sorriso tenso no rostro, aloxados nun pavillón deportivo de Ávila. A pesar da incerteza, a pesar da dor, improvisaban como podían un animado oasis sobre unha mesa de cámping. Non hai teorías, todo é práctica. Somos arroxados á vida e ninguén nos ensina a proceder con esa intelixente decisión ante a adversidade.
Camiñamos aprendendo o mecanismo de defensa sobre a marcha, desarmados ante o descoñecido, medio somnámbulos, e descubrimos outra vez que sempre hai paraísos de garda, por insuficientes que sexan, dispostos a paliar un desastre. Botamos a partida. Miramos tellados pola fiestra cando o mundo se vén abaixo. En realidade, quedamos durmidos de novo nos asentos traseiros dos coches.