Uns operarios municipais instalaron uns bancos diante da miña casa. Permitinme o pracer de seguir o proceso dende a fiestra, un traballo rápido e efectivo. Quedaron alí, aferrados ao chan na súa flamante intemperie, distribuídos estratexicamente en tres parellas, a disposición dos veciños. Non me resistín. Chegada a noite, co orgullo dos pioneiros, ocupei por primeira vez un deses magníficos tronos. Sorpresa: erguín os ollos e obtiven unha nova perspectiva. Un panorama insólito do meu edificio. Unha percepción alternativa das farolas. Un ángulo discrepante da miña rúa. Unha visión paralela do mundo. Pequenas epifanías. «¿Pensamiento? Mira tan solo», escribe María Zambrano en De la Aurora. Acudimos á ficción procurando unha ollada distinta, unha óptica inédita, un asombro descoñecido. A arte en xeral, dende a cova de Altamira a Clarice Lispector, consiste niso. En descubrir zonas restrinxidas. En observar dende a estrañeza. Ás veces abonda con cruzar a rúa onde vives. Resulta que sentas nun banco pola noite e o teu edificio adquire un volume sorprendente, que as farolas iluminan suaves fantasmagorías, que as árbores exhiben unha silueta nunca vista, que os semáforos renovan o seu dominio tricolor sobre o escenario, que os teus veciños desfilan por unha pasarela de ambiente exótico, en dirección a unha farmacia, un bar, un supermercado, un dentista, e que sen sabelo estás asistindo a unha gran inauguración. «Confórmome con observar. Eu nunca invento, eu descubro», dicía a escritora Aurora Cornu en O xeonllo de Claire, o filme de Éric Rohmer. Lembraba a Don Quixote montado sobre Clavileño, cos ollos vendados, imaxinando que cabalgaba polos aires. E engadía que os heroes de ficción nos interesan de verdade cando avanzan cegos, ás apalpadas, limitados polas súas sombras. Porque sempre camiñamos así pola vida: con antefaces. Torpes, un pouco somnámbulos. Coa visión xusta, pendente de súbitos agrandamentos. Ou coa impresión de que o cadro non se move e leva moito tempo así pintado. Pero ocorre que ás veces aparecen uns señores e en media hora montan uns bancos na túa rúa. E que pola noite, impulsado polo mesmo instinto que leva aos gatos a meterse dentro das caixas, sentíndose a salvo, decides sentar alí para ver que pasa, sen pensar demasiado. Nada que non estea xa escrito: un asombro que circula ante os teus ollos cando descobres que non debes moverte.