Os motivos do anacoreta

Diego Ameixeiras FUGAS

FUGAS

El anacoreta Man de Camelle, con su museo cubierto por petróleo. Semanas después, fallecía
El anacoreta Man de Camelle, con su museo cubierto por petróleo. Semanas después, fallecía JOSE MANUEL CASAL

20 ene 2023 . Actualizado a las 05:00 h.

Dirixícheste á caixa do supermercado e alguén te adiantou manexando o carriño coma un piloto anfetamínico de Fórmula 1, xusto cando te dispuñas a colocar a túa compra no mostrador. Entraches nun establecemento público para solventar un trámite, saudaches as persoas que estaban agardando antes ca ti —un «bo día» a media voz, coa vehemencia xusta— e recibiches un silencio monástico por resposta. Cruzaches por un paso de peóns e vícheste obrigado a unha carreira final porque o vehículo que se aproximaba, posuído polo espírito do diaño sobre rodas, non quixo erguer o pé do acelerador. Recibiches a mensaxe dunha institución convidándote a participar nunhas xornadas culturais, respondiches que non poderías asistir por mor doutro compromiso, e aí se cortou a comunicación. Levaches un considerable trompazo no ombro dobrando unha esquina e o teu atacante —un metro noventa e cinco embutido nun plumífero negro— non tivo un xesto de desculpa. Estiveches no cine vendo esa película que tanto agardabas e os móbiles non pararon de iluminarse a discreción, estragando o intre en que a única luz debía de ser a dos ollos de Cate Blanchett. O tren chegou ao seu destino e tentaches acceder ao corredor para saír cando pensabas que che correspondería, pero non puideches ante un grupo de pasaxeiros cuxo ritmo de vida os inhabilitaba para mirarte. Solicitaches axuda humanitaria a un teléfono para emitir unha factura —xa non lembrabas o tempo que levabas atrapado nesa sede electrónica— e unha voz displicente propuxo que, para solucionar o asunto, atenderas as directrices dun PDF de corenta páxinas que tiñas na bandexa do correo. Estiveches nun concerto con ánimo de escoitar música e non pediches moito, só que o volume duns tipos que falaban a teu carón dunhas intrigas da política local non seguise en aumento. Camiñaches baixo a cornixa dun edificio para protexerte da chuvia e fuches ti, no límite do cara a cara, dirías que no clímax dun western de Sergio Leone, quen tivo que apartarse para que pasase un individuo (con paraugas) que viña en dirección contraria. Remataches a semana nunha estraña corda frouxa, considerando os motivos do anacoreta, vencido pola constancia do inverno. Agora volves a Horacio Castellanos Moya e a esa guía do abismo que é Envejece un perro tras los cristales: «¿Te hace falta regresar al infierno de la paranoia y el fervor cotidiano?». Comezas a remontar.