Dous homes e unha vaca

Diego Ameixeiras FUGAS

FUGAS

PILAR CANICOBA

28 may 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

First Cow, a fermosa película de Kelly Reichardt, demostra a mala saúde de ferro que segue tendo un xénero tan querido coma o western, polo menos para os que experimentamos os primeiros amores cinematográficos na infancia á hora da sesta, vendo a Kirk Douglas medíndolle o lombo a Lee Van Cleef despois de beber media botella de whisky. Pasan os anos e semella case desaparecido das pantallas, pero resiste. Sobrevive á súa agonía coma un heroe doutra época que se nega a ser enterrado por moito que os seus días de gloria -Ford, Hawks, Mann- queden cada vez máis lonxe. Buscando o seu propio camiño, o conmovedor humanismo de Reichardt aliméntase deses xigantes, pero tamén dun Bud Boetticher ou Monte Helman, autores máis anómalos. Figuras que non aparecían tanto na tele á hora da sesta e aos que descubrimos a outras horas.

Porque un dos praceres do western reside, precisamente, na súa condición de inesgotable depósito de soños: sempre hai unha película oculta por descubrir, un deserto polo que cabalgar ou unha partida de póker, ao caer a noite, coa que complicarse a vida mentres se fai un silencio de morte no saloon. Podemos ter ese tipo de encontros felices nas páxinas de Érase una vez en el Oeste (Diábolo), unha guía publicada estes días polo escritor e xornalista sarriao Manuel L. Poy, que nos convida a unha agradable expedición polos nomes míticos que marcaron a historia de tantas grandes aventuras, de Daniel Boone a Buffalo Bill, pasando por Xerónimo ou Billy the Kid. Paga a pena a viaxe: sobre todo se aínda conservamos a esperanza de que unha desbandada de bisontes ou un ataque dos sioux nos solucionen unha tarde de domingo.

Pero First Cow, parsimoniosa e sensible, fino retrato de supervivencia, está máis atenta ao detalle humano que a esa espectacularización do mito. Vimos moitas películas do Oeste na infancia buscando disparos, persecucións, duelos eternos ao sol; agora gozamos tamén cun sinxelo drama de homes afectivos que nada teñen que ver coa virilidade pedestre que tanto representou o xénero. Así a todo, seguimos poñéndonos diante da pantalla coa mesma ansia de que nos conten outra vez a vella aventura do solitario, leve ou non o revólver no cinto: esa historia dun individuo á intemperie que, no fondo, somos nós mesmos. Ou para lembrar que houbo un tempo, mentres os maiores durmían, en que cabalgabamos felices no sofá por Jackson Hole.