Ese exemplar, prezados bibliotecarios


Nuns días teño que devolver un libro da biblioteca. Xa non podo pedir máis prórrogas. Cando o levei para a casa, hai varias semanas, comprobei no rexistro de préstamos que son o seu único usuario dende o 6 de febreiro de 2018, data en que estivo por última vez comigo. O volume non volvera ausentarse da biblioteca ata agora, cando a miña curiosidade o rescatou dun longo letargo de máis de tres anos. Lembro que daquela a experiencia me resultara agradable -trátase dun ensaio sobre o thriller norteamericano dos 70, cun capítulo que discute o mito reaccionario de Charles Bronson-, pero debo recoñecer que agora conxeniamos mellor. Baixamos as luces e apagamos a tele. Puxemos unha recompilación de Lalo Schifrin. Necesitabamos este momento.

Pregúntome a que se debeu a estraña fidelidade do libro nestes anos, negándose a saír da biblioteca doutra man que non fose a miña. Imaxino que viviu experiencias estimulantes con outros usuarios -o rexistro informa dunha febril promiscuidade entre maio do 2015 e xaneiro do 2017-, pero durante esta tempada optou por sumirse nese recollemento ao que non lle atopo explicación, coma se de súpeto perdese o interese por mesturarse coa xente. Quizais por iso sinto agora unha corda solta no estómago e intúo que non vai ser doada a despedida. Teño que confesalo. Tortúrame devolvelo por se de aquí en diante, resentido polo meu abandono, entra nunha espiral desaforada de contactos. Descubrir que estea prestado cando precise a súa lectura. Que se deixe, en definitiva, prorrogar por outro.

Podería aplacar o desasosego mercándoo nunha libraría, pero segue tan descatalogado como cando nos atopamos por primeira vez. Outra solución sería acudir ao mercado de segunda man, pero un par de usureiros ofrecen as súas criaturas a prezos imposibles. Así a todo, penso que estaría a enganarme, xa que o meu desexo é exclusivo para o exemplar da biblioteca. Nada cambiaría con eses sucedáneos ou cunha edición do trinque porque prefiro este que teño aquí na mesa, mirándome coa súa cuberta algo deslucida e unha fermosa curvatura no lombo que dobrega a súa anatomía. Aínda nos queda toda a fin de semana por diante antes de despedirnos. Oxalá que non tardemos outros tres anos en estar xuntos. E a ver se daquela teño valor, prezados bibliotecarios, e vos esixo un préstamo de por vida poñendo cara de Charles Bronson.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Ese exemplar, prezados bibliotecarios