Kerouac e os amigos do instituto


Escribiuse moito sobre a auréola mítica da Beat Generation, aquel grupo de escritores norteamericanos que se adiantaron aos hippies e á contracultura dos anos sesenta falando de drogas, liberdade sexual e prácticas orientalistas. Imaxino que todos temos algunha experiencia asociada á lectura xuvenil de On the Road, a lendaria novela de Jack Kerouac que servía para darche a benvida a algunhas utopías. Con vinte anos e a impertinencia xusta, o seu engado alternativo era irresistible, un rito de iniciación para ingresar noutras xeografías máis alucinóxenas. Empezabas por Kerouac e chegabas a Allen Ginsberg ou William Borroughs, que completaban o trío dos hipsters máis visibles. E logo quedaban outros iluminados como Lawrence Ferlinguetti e Gregory Corso para unha viaxe que incluía as acrobacias sonoras de Charlie Parker ou Dizzy Gillespie. A lembranza dunha primeira lectura de Na estrada, tamén de Os vagabundos do Dharma ou Os subterráneos, trae á memoria aspiracións dunha liberdade tensa. Os libros como salvoconduto para coller altura.

Algúns chegamos a Jack Kerouac en castelán pola colección Compactos de Anagrama, a mediados dos noventa, e agora haberá outra xeración que poderá ler Na estrada en galego grazas á edición de Kalandraka que anda xa polas librarías. Contaba a semana pasada Xesús Fraga, o seu tradutor, que coñeceu a novela por primeira vez nun volume moi luído da colección Libro Amigo de Bruguera que lle emprestara un colega do instituto. Ás veces temos medo de regresar a esas obras mitificadas na mocidade por se o reencontro nos resulta decepcionante, unha cita insípida. Ocorre moito con Salinger e O vixía no centeo, lectura que máis alá dos anos de xuventude corre o risco de resultar máis tediosa ca estimulante. Pero en ocasións é recomendable repetir a viaxe para experimentar a sensación contraria. Lembro a prescrición obrigatoria de Valle-Inclán nos anos escolares, que me levou a detestalo por non entender nada, e hoxe non dubidaría en citarme nun duelo de honra, ao mencer e con arma branca, con quen me negase o seu virtuosismo.

No nadal de 1982 Xerais publicaba A chamada da selva, novela de Jack London traducida por Gonzalo Navaza que inaugurou a colección Xabarín, pioneira na divulgación de clásicos na nosa lingua para os rapaces. Recordábao estes días Manuel Bragado mentres coñeciamos que Xavier Senín, un dos nosos mellores tradutores, pasaba a formar parte da Real Academia Galega como membro correspondente. Son tempos terroríficos para os libros en galego, e aínda máis para a tradución, pero aí seguen Kalandraka, Rinoceronte, Hugin e Munin ou Irmás Cartoné tirando do carro entre a néboa, recollendo o espírito daqueles heroes dos oitenta que tantos tesouros nos descubriron. Propiciando que haxa lectores de hoxe dispostos, por exemplo, a botarse ao camiño canda o beat Jack Kerouac. Sinto unha inmoderada envexa por esa rapaza de Ribadavia ou Fisterra que lerá por primeira vez Na estrada en galego. E penso que o meu admirado Xesús Fraga tiña uns amigos estupendos no instituto.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Kerouac e os amigos do instituto