Quérote, Luz

María Xosé Queizán

FUGAS

Luz Pozo Garza, o verán do 2019 na feria do libro da Coruña
Luz Pozo Garza, o verán do 2019 na feria do libro da Coruña ANGEL MANSO

23 abr 2020 . Actualizado a las 19:45 h.

Quedamos sen Luz. A Garza, pousada con elegancia na súa rocha, iniciou o voo. Así, na escuridade en que nos deixa, lembro a esta gran amiga no triste momento do abandono. A gran e fermosa poeta da nosa lírica acaba de falecer. E o pranto da Galicia confinada escóitase como doloroso laio dunha beira a outra. Falo de Luz Pozo Garza, belísima muller, elegante e amorosa, que enchía o espazo onde estivese cun encanto e unha luz percibida por cantidade de persoas que lamentan a súa perda.

Hai xa tempo que a coñecín e que me foi presentada como poeta. Talvez eu aínda non tiña publicado a miña primeira novela (do 1965). Ela xa era autora de O paxaro na boca, de 1952, obra que inaugura a editorial Xistral en Lugo, creada por Manuel María e Ánxel Joan.

Coincidín con ela, ao longo dos anos, en varios acontecementos culturais, en recitais, ceas e asuntos varios. Era un pracer falar con ela, mentres paseábamos. Simpatizamos sempre e aínda que era moi nova para ser a miña nai, unha vez díxome que lle gustaría. A miña nai morreu hai uns anos, casualmente, cos mesmos anos que tiña Luz agora. Falo dunha poeta culta e universal e así o facían ver non só os seus versos, senón tamén os ensaios que publica sobre a obra poética de escritores como Rosalía de Castro, Luís Pimentel (a quen coñeceu cando se veu obrigada, coa familia, a abandonar as rías altas por Lugo), Cunqueiro ou Luís Seoane. Neste sentido destacaba entre as poetas da súa xeración. Tamén indica o afán de comunicación o ter dirixido, xunto a Tomás Barros, a revista Nordés, na que tiven a honra de participar e publicar algún poema.