Diego Ameixeiras é cada día máis grande

Descoñezo a sorte que correrá «A crueldade de abril» e se se converterá, ou non, nun libro importante mais atesoura méritos que, ao meu ver, o sitúan entre o mellor do autor ata o de agora.


Por veces as asociacións que se producen mentres se le resultan un tanto inexplicables mais algo flúe no río subterráneo da memoria que as fai agromar. A poderosa e coidadísima voz narrativa que escolleu Diego Ameixeiras contextualiza, por exemplo, un capítulo cun apuntamento espido e breve que di «nalgún recanto da cidade, ao lonxe, soou a sirena dun coche de policía».

Absorto no magnetismo das historias que ofrecen e apoiado, se cadra, pola indubidable presenza e forza dunha linguaxe de forte raizame poética, presente xa desde ese título tan elotiano, evoquei unhas palabras de César Cunqueiro que testemuñaban a complicidade entre a vida e a ficción que abrazaba o seu pai: ambos os dous descansaban nun hotel preto de Madrid e, de súpeto, oíron como fendía o silencio da noite o asubío dun tren; Álvaro Cunqueiro, sempre tan devoto de Tolstoi, fala en voz alta co seu fillo e dille «xustamente estaba a pensar agora naquel tren de Ana Karenina, partindo en dous a estepa rusa».

Ameixeiras é quen de trasladarnos con transparencia aos territorios dun mundo marxinal rexido por leis tantas veces brutais e faino cun estilo esencialista, depurado e vigoroso: con esa palabra xusta que dosifica a información aos poucos e posibilita ir reconstruíndo as claves dun asasinato que a sociedade esqueceu, pero que quedou marcado a ferro por alguén que non descansa ata coñecer a verdade.

Amor, odio, traizón

Deséñanse así un monllo de vidas, algunhas instaladas no fronteirizo e outras non, mais todas elas presentes e vivas: biografías das anomalías, das derrotas e das feridas; existencias que son «improvisacións sen sentido» de homes e mulleres fatigados de vivir -moi nietzschianos neste sentido-, que conforman un escenario semellante ao dunha traxedia clásica e contemporánea, claro é.

Un escenario que nos vai permitir percorrer con abraio os camiños do amor, a vinganza, o odio, a traizón ou a morte.

Ameixeiras é quen de converter todo iso en algo tanxible e operativo para afondar nalgunhas das dimensións que encerra a propia condición humana.

Por extensión, o autor fai que miremos para o noso interior e revela así ángulos escuros da nosa realidade e do noso tempo. Diego Ameixeiras constrúeo luminosamente, escribindo sobre a miseria moral que, dalgún xeito, é escribir tamén sobre a falta de xustiza.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Diego Ameixeiras é cada día máis grande