Os grandes dramas da humanidade vívense de portas para adentro. Escoitamos na rutina das horas unha melodía tráxica que nos lembra a nosa nimiedade, como se despois da infancia todo se reducise a un anticlímax sen épica ningunha. Un día calquera o mundo convértese nun lugar hostil e non hai maneira de recompoñer as pezas. Quedamos marcados por algunha catástrofe doméstica e a gran batalla consiste en vixiar esas feridas para que non sangren. Desa sensación de abandono, entre a soidade e incomunicación, sabe moito a voz do moañés Juan Parcero, que nos entrega unha novela que se infiltra en paisaxes emocionais que nunca son unha postal bonita. Non hai aquí lugar para idealizacións. En A fiestra aberta preséntasenos unha historia de infelicidade e incomprensión, cos seus silencios e violencias múltiples tan presentes na contemporaneidade. O que se conta está lonxe de lecturas de comida rápida, quizais porque o autor pretende demostrar que todos levamos dentro unha verdade intransferible e unha razón que nos explica a pesar da nosa personalidade. A vida transita por esta novela con traxedias múltiples, coma nun longo e pesado duelo. Un tipo sureño chamado William Faulkner, debuxante de universos decadentes mil veces imitados, escribiu bastante sobre estas cuestións. Non saíu ileso Juan Parcero da lectura de O ruído e a furia. Convén advertilo antes de mergullarse na cerna dunha historia que non se conforma cunha visita de cortesía.