O lume que nos extingue


Comeza a calor, como na novela de Chester Himes, e quedan inaugurados os incendios. Case poderiamos dicir que ata que non vemos arder o monte non estamos convencidos de que chegou o verán. Agora xa están aquí, en Pedrógão Grande, en Doñana e os que veñan máis preto de nós. Ardemos e seguiremos buscando culpables. Pero os lumes están tan unidos ao noso relato emocional que ata son capaces de provocarnos escuras nostalxias. Demóstrao aquel lendario diálogo de Casablanca: «O mundo está a derrubarse e nós namorámonos». Todos lembramos os días incendiarios dalgún verán que nos trouxo un episodio crucial da nosa biografía. Quizais porque na ficción identificamos o lume co estoupido do desenlace.

En Terra queimada sabemos que nalgún momento prenderá o monte, pero ao presentilo non perdemos o interese polo que se nos está a contar. Todo o contrario. A medida que avanza a novela, os sucesos detallados demostran que os lumes son moito máis que unha traxedia humana e ecolóxica. Cando as lapas devoran a paisaxe, constatan unha devastación moral que antecede ao desastre. Arde o monte porque previamente o home entrou en combustión e xa non recoñece os lugares que habita. A enérxica fotografía que lle saíu a Ramón Caride da Galicia rural, cunha viaxe ao bandoleirismo do século XIX, fala dun país onde se pelexa contra o lume mentres soa un merengue na whiskería. As vindeiras xeracións terán nostalxia desa maneira tan nosa de nos extinguirmos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

O lume que nos extingue