«Ler a Gloria é como xogar con ela»

A poeta Lupe Gómez, que vén de publicar «Camuflaxe», reivindica á Gloria da infancia. «É unha poeta que conectou con todos. Ela fixo a poesía máis democrática»


Aínda que ten moita Gloria pendente, Lupe Gómez (Fisteus, Curtis, 1972) reivindica á poeta que coñeceu na infancia. «A tele contribuíu a facer dela a poeta de todos, unha autora que non se limitaba a unha elite culta, refinada e sensible, senón que facía da poesía unha arte máis democrática», asegura Lupe. Vén de presentar o seu poemario Camuflaxe, unha homenaxe á nai. «Son poemas que reescribín cando morreu, hai catro anos, poemas que escribira e que se fixeron máis longos, máis caudalosos. O libro é unha ferida que, ao tempo, quere pechar unha ferida, e unha homenaxe ás mulleres da aldea, que fan un traballo case invisible e moi valioso». A recordos como vasos de viño tinto, tamén Lupe celebra os 100 anos de Gloria.

-Semella viva. ¿Aínda lles gusta Gloria Fuertes aos nenos de hoxe?

-Eu léolles os poemas de Gloria ás miñas sobriñas; é unha poesía que funciona moi ben, e a min gústame irlles descubrindo cousas que estimulen o seu desexo de ler. A poesía de Gloria sempre chega.

-Pero carga co peso do estereotipo...

-Si, pero é algo que nos pasa un pouco a todos. Sempre se nos clasifica en algo que nos limita. Tenden a reducirnos a un clixé, porque quizá foi o que funcionou...

-¿Que ve en Gloria?

-Un exemplo como muller, poeta e periodista. As súas eran como... noticias poéticas. A min impresionoume moito nos 80 ver a unha muller recitar versos en televisión. Recordo vela na tele. Para min era un referente, un referente de poesía oral, cando na casa non había máis acceso á poesía. Gloria amosa a importancia de conectar co lector. Fala das cousas cotiás, e chega á xente. Inflúe tamén a súa conexión coa música. Ler a Gloria Fuertes é como xogar con ela.

-¿Limitouna a súa condición de muller, escritora directa, feminista, crúa e amante das mulleres?

-Si, porque daquela, e aínda ás veces agora, as mulleres escritoras eran vistas como sospeitosas. Sospeitosas de antimulleres. Que escribise unha muller non estaba ben visto, non era «propio» dela.

-¿Persiste esa ollada?

-Agora unha muller escritora ten prestixio na sociedade.

-Na miña casa aínda vive o «Dragón tragón» que me regalaron de nena. ¿Que Gloria habita na súa?

-¡Viva el mundo al revés! Compreino eu para min. Quixen volver á poesía para nenos… non sendo eu xa nena.

-¿Séntese próxima á súa poesía?

-Cando escribo tamén preciso sentir á outra persoa, ao lector, porque entendo a poesía como un diálogo, non como un discurso solitario.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

«Ler a Gloria é como xogar con ela»