Osvaldo Soriano (Mar del Plata, 1943-Buenos Aires, 1997) erguía a ollada da máquina de escribir e o seu gato uliscaba nas teclas pensando que seguirían a aparecer durante anos máis vítimas de Borges e Cortázar. Negro Vení, que así se chamaba o animal, referíase aos escritores condenados á melancolía de pretenderen emular estilos inimitables. «Un escritor está siempre igual de solo que un corredor de maratón. De esa soledad debe sacarlo todo: música celeste y ruido de tripas. Y también la peregrina ilusión de que un día, alguien decida abrir su libro para ver si vale la pena robarle horas al sueño con algo tan absurdo y pretencioso como una página llena de palabras», escribiu Soriano sobre a condición do autor. Aconsellado pola competencia observadora do seu gato, un día abandonou o propósito de arremedar cronopios e deu en concentrarse en Horacio Quiroga, en Roberto Arlt e sobre todo en Raymond Chandler. Tanto que sen O longo adeus non existiría a fabulosa Triste, solitario y final (1973), esa lendaria ofrenda ao mito Philip Marlowe que escribira antes de marchar ao exilio.
Soriano trabou amizade con Cortázar cando coincidiron en París, nuns anos en que o Gordo xa era fondamente chandleriano. Antes de arrexuntar a Marlowe con Oliver e Hardy, enviáralle un relato breve dende Tandil, pero aquel Cortázar tan venerado polos novos esquecera o detalle. Non foi a fin do mundo. Soriano quitoulle importancia ao asunto e tardou pouco tempo en converterse no escritor arxentino vivo más lido no seu país.
Trouxo de volta consigo un estilo inimitable de románticos a deshora e de vagabundos estraños. Todos perdedores e desgrazados antiheroes da punta ao fondo. Antes dunha morte prematura, Soriano seguíalle moi agradecido polas súas observacións ao Negro Vení, aquel gato rudo e pachorrento que o acompañara nos anos parisienses. Tamén a unha gata cuspida a Taki, a mascota de Chandler, que lle trouxera a resolución de Triste, solitario y final. Dixo o Gordo: «Yo no tengo biografía. Me la van a inventar los gatos que vendrán cuando yo esté, muy orondo, sentado en el redondel de la luna».