Aniversarios de Valle-Inclán


Neste novo ano temos unha dobre oportunidade de homenaxear a Don Ramón María del Valle-Inclán, unha por cumprírense oitenta anos da súa morte en Santiago e outra polo 150.º cabodano do seu nacemento en Vilanova de Arousa. Duas boas escusas para volver sobre os valores literarios e dramatúrxicos deste escritor que hoxe goza de sona universal. E digo hoxe porque non sempre tivo esta fama. De feito morreu sen tela, considerado un bo creador literario, máis non un gran dramaturgo. Os seus fracasos no teatro durante a súa vida foron tan excesivos como excesiva era daquela a incapacidade socio-dramatúrxica para percibir e avaliar a súa modernidade.

A gran remontada comezou a finais dos anos 50, cando José Tamayo estreou no Teatro Español de Madrid a obra Divinas Palabras, o gran esperpento rural galego que logo acabaría por entusiasmar no mundo enteiro. O éxito foi clamoroso e escartizou as leis da vella crítica, desconcertada e superada. Porque a partir de aí xa nada foi igual. En 1966, Adolfo Marsillach triunfou coa montaxe de Águila de blasón e en 1967 José Luis Alonso certificou a enorme valía dramática de Valle-Inclán dirixindo La cabeza del bautista, La enamorada del rey e La rosa de papel. Unha carreira de éxitos que seguiu con Cara de Plata (1968), Romance de lobos e La marquesa Rosalinda (1971) e Luces de bohemia (1974). Logo, as obras traspasaron as fronteiras para converterse en éxitos nas grandes capitais europeas. Un dos grandes adiantados foi o sueco Ingmar Bergman, que montou Divinas Palabras en Estocolmo en 1950.

Hoxe, por fortuna, case todos estamos familiarizados coas obras de don Ramón e ninguén ousa negarlle nada. O seu nome figura na vangarda do teatro contemporáneo, con Bertolt Brecht, Michel de Ghelderode, Eugène Ionesco e Samuel Beckett.

0 5 de xaneiro de 1936, Valle-Inclán finou en Santiago de Compostela, a onde se trasladara para ser tratado dun cancro de vexiga no sanatorio de Villar Iglesias. Javier del Valle-Inclán (neto do escritor) e máis eu dedicámoslle un libro a esta etapa final (A morte de Valle-Inclán. O último esperpento, con prólogo de José Monleón). O enterro de Valle no cemiterio de Boisaca, nun día de mestas choivas e tebras, foi tan conmovedoramente valleinclanesco que parecía formar parte dunha das súas obras.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos

Aniversarios de Valle-Inclán