Da burbulla ó feísmo

Francisco Ant. Vidal< / span> LINGUA PROLETARIA

FIRMAS

26 oct 2014 . Actualizado a las 04:00 h.

Cando unha burbulla rebenta queda todo pringado. O mozo que ó final da coruñesa rúa Real fai burbullas de xabón para atraer a atención dos cativos, ben sabe o que é xogar con estas cousas e viste unha roupa de augas aínda a pleno sol para evitar as posibles consecuencias. De burbullas que explotan e pringan o espazo falan tanto os físicos como os banqueiros, os primeiros non saben en que vai acabar a expansión do universo, e os segundos o que non saben é como empaquetarlle as vivendas a medio facer a algún inocente, mentres as copisterías fan un cutre negocio á conta dos carteis de «Se vende»; e o caso é que esa proliferación carteleira tamén está nunha urbanización onde un amigo meu, que retornaba de USA para seguir a súa vida laboral no país, hai algo máis de cinco anos, quixo mercar un apartamento e os promotores aseguráronlle que os de cara o mar estaban todos vendidos, pero podía dar unha entrada e agardar polos que se ían facer en segunda liña, á sombra do amencer e do ocaso. Esas mesmas vivendas que non lle quixeron vender e agora un banco oferta a prezos de saldo pero ninguén quere, convertéronse nun almacén de escombros, e están rodeadas dunha estrutura de cemento abonada de cascallos onde, por arte de non se sabe que, acaba o lixo de toda a redonda e nace o ceboliño nas gretas do alicatado.

Contra a burbulla da construción todos tivemos algo que dicir, cando xa era grandiña e ninguén tiña a ousadía de acercarlle un simple alfinete, porque os bancos estaban ó que estaban e daban créditos coma quen regala caramelos, ata que houbo máis tellados ca habitantes, e agora, sen presuposto para tellas nin pintura, os ladrillos e as uralitas inundan a xeografía nacional salpicadas por columnas sen acabar e ferros coma pararraios retorcidos, paredes en ruína e alpendres de lixo que ninguén sabe como remediar.

Os gatos que outrora soñaban con percorrer o perímetro mariño sen baixar dos tellados, agora xa elaboraron unha certa técnica de salto acrobático para cruzar por estruturas inseguras, entrar por ocos invisibles e perseguir pardais sen niño mentres no parlamento se debate, sen poñer de acordo a ninguén, como, cando e quen ha de ordenar o chan.