Leva máis de vinte años en Santiago, onde fixo a súa primeira exposición
08 sep 2014 . Actualizado a las 07:00 h.Leva máis de vinte anos en Santiago e é un namorado do casco histórico da cidade. Eduardo López Valiña comezou a súa andaina artística na capital galega sendo aínda un estudante de Historia da Arte. Pasou de vivir na residencia do Burgo das Nacións, cando nin existían os pavillóns para o Xacobeo nin as facultades de Xornalismo nin Filoloxía, a ser un veciño máis de tantos outros barrios, que é incapaz de recordalos todos.
Viviu fronte á Xunta de Galicia, na rúa de Touro, en Escultor Asorey, Os Pitelos, O Pexego? e agora xunto a San Martiño Pinario, onde xa leva seis anos e se por el fose pasaría alí toda unha vida. Acepta os inconvenientes que supón vivir na zona vella a cambio de recrearse dende pola mañá no seu encanto e lamenta a paulatina despoboación que esta a sufrir. «Co tempo o casco histórico perdeu a vida para converterse nun escaparate», di con tona pesaroso.
«Ao volverse un destino de referencia a nivel nacional e internacional, orientouse todo ao turismo e os negocios de toda a vida foron desaparecendo do mapa. Debería haber un control», continúa. Recoñece que os servizos e as comodidades non son as mesmas que na zona nova: a falta de aparcamento e supermercados, o avellentamento dos propios edificios, que en moitos casos non contan con ascensor ou illamento... Pero sostén que todo o compensa o ambiente, sempre singular, que se respira polas rúas históricas.
O certo é que o rapaz algo tímido que se criou entre vacas e pastos no Páramo, un pequeno concello do interior de Lugo que non chega aos dous mil habitantes, quedou prendado do carácter cosmopolita de Compostela. Di que lle levou certo tempo collerlle cariño. Foino gañando pouco a pouco, como os grandes amores. Cando chegou á facultade a cidade pouco tiña que ver co que é hoxe.
Recorda cun sorriso na cara as tardes nas que os estudantes eran os amos de Santiago de Chile, onde día si día non, cando había festa da auga e lanzábanse caldeiros e caldeiros sobre os peóns. Tamén lembra a súa primeira exposición. A primeira dun cento delas. Foi a principios de século na Sala Luísa Cuesta, un espazo da Universidade que xestionaba un colectivo independente chamado Iniciativa Curva.
«Eran momentos moi atrevidos e divertidos», conta. Había, por exemplo, instalacións con manequíns cubertos de follas de millo encadeados a camas. As montaxes sempre interesaron a Eduardo, quen dende hai case oito anos é o conservador xefe da Fundación Eugenio Granell. Admirador do creador da performance, JosephBeuys, a súa produción foi cambiando ao tempo que o facía a capital galega.
Lonxe quedan xa o Black ou Clangor, as discotecas de moda na súa época universitaria. Agora prefire unha copa de viño de camiño á casa. Tinto sempre, que o branco disque lle presta mal. E acompañado dos seus coñecidos porque, ante todo, este compostelán adoptivo é un animal social, extravertido e falangueiro. De aí que sexa incapaz de ir pola rúa sen parar, mínimo, media ducia de veces para exasperación de quen o acompañe.
Compostelanos en su rincón eduardo lópez valiña
Eduardo López Valiña
Conservador xefe da Fundación Eugenio Granell e artista.