A luminosa burbulla

Con isto de se a Lúa é un anaco desprendido da terra e de se o universo medra a medida que arrefría ou se arrefría a medida que medra, tamén eu me afeccionei a telescopiar o firmamento por se vexo vir un pedrolo cara nós ou se un lunático aparece detrás dalgún cráter selenita. E a verdade é que non é necesario ollar fóra deste mundo para ver a que se nos vén encima, porque con isto da crise que aínda rebule, segundo opina Xulio, aprendemos como todo se semella a un cohete caendo sen control, que ó primeiro nos engaiola coa súa luminosa burbulla envolta en po e chatarra que se vai desprendendo ó tempo que se acerca, nun espectáculo de luces sorprendentes pero inservibles, por máis que fiquemos apostados en fiestras e balcóns cos ollos cravados en tanta marabilla mentres os científicos nos advirten contra a radiación luminosa; pero nós nin caso, se tal, poñemos unhas gafas de sol e a mirar como medra esa bola que se bota contra o mundo, sen decatarnos de que tanto resplandor é produto do lume destrutor que a envolve. Que outros hai que nos contan como entrando na atmosfera desintegrarase e aquí non pasa nada, como moito a sensación de ver un foguete que non estoupa. Pero pola contra, algún agoireiro advirte que, segundo el calcula, esta tanto pode espetarse no océano como no tellado dunha casa; e é tan fermoso este momento, que o egoísmo posesivo fainos lamentar que se cae no mar ninguén vai poder sacar unha foto ó seu carón, e como moito só se poden pedir desexos, porque se unha estrela fugaz cumpre tantos como din, que non cumprirá este portento espacial que retorna.

Telescopios, prismáticos e cámaras de última xeración enfocan ó viaxeiro estelar ata que, de súpeto, xa o temos encima, cada vez máis grande, e tan grande é que o roce coas capas da atmosfera o único que fai é desprender máis restos de materiais, como chispas que van ciscando lume aquí e acolá, pero non acaba de desintegrarse, e aumenta a luminosidade ata a incandescencia, e pasa queimando as copas das árbores, estalando as tellas dos tellados e os vidros das fiestras, e espétase arrasando e machacando sen dor todo canto atopa ó seu paso, e onde el non chegou chega a onda expansiva abranguendo miles de quilómetros á redonda. Que xa os entendidos advertían que non era boa cousa tanta bonitura xunta, que hai demasiada porcallada dando voltas arredor de nós, sen que ninguén lle poña freo, e os enxeños hai que facelos pero tamén hai que saber como protexerse deles cando perden o norte e se volven contra o seu creador.

De súpeto a ninguén lle gusta esa marabillosa burbulla. Agora xa sabemos que era irremediablemente perigosa, unha creación do orgullo, da avaricia e da fachenda, e o mal que arrastra aínda non acabou, que puxo o mundo patas arriba e só se salvaron os que tiñan os seus búnkeres ben protexidos e illados. Os poucos que sobreviven á catástrofe saen a ver a desfeita, sen decatarse de que sobre eles aínda está caendo aquela luminosa cauda de monstro galáctico, queimando o pouco que se vai recuperando tras o impacto. E neste intre aparecen os apocalípticos predicadores advertindo, a touro pasado, dun novo mundo e culpando dos nosos pecados a quen só mirou cos prismáticos para aquel artefacto luminoso.

A historia que Xulio conta é espantosa, aínda que el fala desta fantasía coma quen fala da estela da crise como unha nova crise en si mesma. E remata cunha pregunta preocupante: ¿Cantos dos que viviron esta experiencia, non se deixarán engaiolar outra vez por algunha outra burbulla de cegadora luz?.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos

A luminosa burbulla