Crash. Qué ben se queda un aquí, e sentes a claridade fóra coa boca fundida contra a almofada entre os teus brazos. Non queres abrir os ollos aínda que che moleste un pouco a luz. O fío de baba quente escorrega entre os teus beizos e ti déixaste facer fundindo a cara entre os brazos que te tapan do día. Debería ir tirar das cortinas e durmir un pouquiño máis; pero os claxons dos coches da rúa de atrás foron dabondo para quebrar a túa pequena ilusión e a claridade do día seguía aí. A lingua percórreche os dentes, cando se che escapa un leve xemido; ela tamén parece molesta, non soporta que a fagas suar sempre buscando o abrazo no seu corpo mentres dorme; pero esta cama é tan estreita! Intentas recoller as babas, mal sabor de boca, refregas un pouco máis a cara contra o brazo tentando refuxiarte da luz, e entón comezan a pasar unhas sirenas pola rúa. As meixelas aínda durmidas, o nariz frío, non hai beizos, como cando a aliña da mosca de madrugada. Un pouco frío, non? Pero que ben se queda un aquí, e o ruído xa parece ao lonxe, esquecido.
É estraño, pois semella que non tocou o espertador; dáme igual, hoxe non vou. Aquí estase tan ben!. Nin che pesa o corpo, moi livián, e tampouco sabes xa en que lado da cama te quedaches durmido; ela estará ao meu carón, de seguro, coma sempre. Dáche igual, só fundes máis a cara contra a túa almofada cun xemido. É estraño o do espertador, pero que ela non te avisase de que iades chegar tarde... E intentas recompoñer entre as penumbras do sono estes primeiros intres na cama cun vago esforzo: «Soñei contigo, Ana». Unha man súbita empurra de ti dende o fondo e abandónaste, pero cres que soñaches que a levabas ao curro, como tería sido, pero non soou o espertador. Só os seus xemidos. Máis babas. A luz. Un pouco de frío, non? A man que agarra forte, moi forte. Doe, para! Coma se che despegasen a pel da cara arráncante para arriba cun tirón da almofada. A claridade da mañá nesta cama dura. Como doe todo! Ruído e sirenas. O chifre. Laios. Máis babas. Por toda a cara. Queima. Que? Arriba! As túas costas baten contra o asento. Esa man segue a tocarche. Tranquilo! No pasa nada! Tranquilo! «Estoy contigo!» Man hostil; quero durmir. Óeste laiar. Merda. «Aquí tengo a otro! Está consciente!» As sirenas e eses refachos de luz azul bañan os seus xemidos de irrealidade. Non me atrevo a mirala porque só queda, entre os anacos de cristais, o volante nas miñas mans escorregadas de sangue.
Micael Alcalde Ordóñez
Naceu en Loiret (Francia), en 1988. Licenciado en Filosofía pola USC. Máster en Estudos Avanzados en Filosofía. Doutorado pola UCM cunha tese sobre a ontoloxía de Spinoza