Cando empezas pasas meses sen poder cobrar e pagando o seguro
01 abr 2013 . Actualizado a las 07:00 h.«Eu empecei con 14 anos a traballar. Meu pai foi mariñeiro, e eu andiven ó mar con meu pai, na olga e despois facendo redes. Ser redeira é un traballo bonito, pero non llo aconsello ás fillas». Fala María Jesús Alonso, a presidenta da Asociación de Redeiras Cabo Burela.
-¿Que traballos fan?
-Facemos e reparamos todas as artes de pesca: palangre, azúelos, volantas, volantillas, miños, facemos nasas, reparamos cerco...Menos o arrastre, facemos todo. Ese é un campo dos homes, hai moi pouquiñas mulleres que traballen o arrastre, en Burela que eu saiba non hai ningunha. É máis pesado.
-Este oficio apréndese ou hérdase
-Apréndese, pero leva o seu tempo. Eu empecei cando parei a escola, fun aprender cun grupo de xente que estaba traballando neso. Pero aquí mentres non saibas facer un aparello non cobras nada, aquí cobras por peza feita. Cando empecei a coser estiven un ano ou ano e pico sen cobrar unha peseta.
-¿Gáñase ben a vida?
-Pouco máis che sacamos que para pagar a nave. Como digo eu, nosoutros traballamos por amor al arte. Temos que estar moitísimas horas...Eu si, vou sacando, pero no cerco, se non traballas no cerco non chegas ó soldo base.
-Oín que teñen moito traballo
-Si agora mesmo temos moito traballo de todo o que facemos. Somos dez e ó mellor si houbera outra habería traballo para ela tamén...
-Dicía vostede que non teñen relevo xeracional
-Si, pero é moito porque non se cobra moito e outra porque tes que botar catro, cinco ou oito meses sen cobrar unha peseta. E para meterte tes que pagar a Seguridade Social, eu na nave non podo meter a ninguén sen tela. E si entras pagando e sen cobrar....
-¿O segredo do oficio?
-Que che guste. A mis encántame o meu traballo. Hai que ser responsable, pero habilidoso non.
-¿Non admiten homes?
-Non é iso, aquí veu un rapaz hai pouco pedirnos traballo. Eu lle dixen, non teño problema en ensinarlle a traballar, pero tes que asegurarte para entrar aquí.
-¿Os fillos van seguir o oficio?
-Teño dúas fillas, pero non van seguir o camiño. A mais vella cando parou de estudar foi para alí abaixo, pero en canto encontrou un traballo que lle pagaron a súa seguridade social e un soldo marchou, non é o mesmo gañar trescentos ou catrocentos euros a oitocentos ou mil e encima non tes que pagar o baixo. Ninguén ten fillos alí traballando, é moi difícil o relevo ¡Cando a min me gusta o meu oficio e non lo aconsello ós meus fillos! Llo aconsello como traballo bonito, pero non como unha maneira de vivir.
«Somos dez, pero ó mellor si houbera outra habería traballo para ela tamén»
«Temos clientes de Celeiro, Burela, Asturias, do Barqueiro...Vamos tendo traballo»