A través de Xulio, a pasada primavera coñecín ó pai dun alumno seu con quen logo cadrei en varias ocasións ó largo do ano, e non sei por que centramos as nosas conversas nos recursos da economía primaria que aínda permanecen entre nós. «Que sorte -dicía el- cando non se pagaba o IVE polo valor engadido dunha vaca preñada». Eu faleille dos xubilados que saen a pescar como unha actividade diaria que, ademais de servir de exercicio físico e motivación, serve para aportar algo con que compensar a quebra económica das pensións e de toda esta crise que non nos deixa falar doutra cousa, e el, que viña de mercar un porquiño na feira de Paiosaco, desde o primeiro intre desfíxose en loubanzas para a recente adquisición, como unha inversión a curto prazo con prometedores xuros libres de impostos. Nin comparación co que dá ningún banco.
E mentres me falaba do asunto acordábame unha escena de Buñuel cunhas xitanas aleitando o seu cochiño; porque sen dúbida, o porco é o animal máis querido e mellor tratado, para nós e para elas, pero tamén é quen menos dura en calquera casa. Aquel home semellaba ter co marrán máis ilusión ca se fose un meniño que coidar. Pero axiña se declaraba como un amor de comenencia, á espera do alto rendemento que podía acadar en poucos meses.
E así foi que, cada vez que o vía, a pregunta era sempre polo quino, como se fose un máis da familia, deixado na aldea ó coidado dos vellos, aló preto de Malpica, e que cada fin de semana ía, expresamente desde A Coruña, para ver como seguía. Souben que os coidados que lle brindaban eran especiais, que cada día, de doce a catro da tarde, sacábano a pasear pola horta, nun lugar valado e acondicionado para que tomase o sol e o aire cunha figa colgada do pescozo, por mor dos veciños que se acercaban por encima do valo para velo fozando no lameiro onde o ceibaban. A comida que lle daban sempre era quente, preparada nunha vella lareira a carón do cortello, onde lle cocían patacas picadas e peladas, verduras e fariña, e cambiábanlle o esterco cada quince días.
Entre os moitos coidados que tiña, o veterinario visitouno en varias ocasións para comprobar que estaba ben de saúde, pero leveime un desgusto moi grande cando souben que aquel cocho tan querido, mimado e ben mantido, tivera a visita do capador; segundo o meu coñecido porque «é lei de vida, senón a carne non serve». Unha proba evidente de que as leis, ás veces, teñen nomes moi equivocados.
E finalmente fiquei un tanto desanxelado cando este novo amigo, hai uns días, invitoume a participar na preparación dos chourizos e a probar unha roxada. Eu que lle cheguei a coller cariño a aquel porquiño a quen nunca vin en vida, sentinme de súpeto diante dun asasino e imaxineimo co coitelo na man, furando sen dor no corazón do ben coidado animal, para presumir de valor engadido regalándolle un pernil ó concelleiro, a cachola ó médico e o fígado ó farmacéutico, axudado por aqueles que uns días antes se asomaban ó valo para ver como lucía de saúde e felicidade.
Pero en fin. Esta si que é lei de vida, hai que ter man ata no inferno, e xa está aquí o tempo dos cocidos.