Jubilado y con 81 años, Demetrio Fermiñán sigue atendiendo a sus clientes de siempre en Castellón
17 sep 2012 . Actualizado a las 10:00 h.Tiene la viveza de los 81 años bien vividos y el vitalismo de quien non precisa jubilarse para descansar. El caldelán Demetrio Fermiñán Taboada es, ante todo, un afilador. Con rueda o sin ella, con avances técnicos o sumergido en las tradiciones, en un pequeño taller o en un hotel de lujo, Demetrio es, más que nada, afilador.
Afilador en activo pese a sus 81 años y a su ya veterana jubilación. Aun así, Demetrio Fermiñán sigue empujando simbólicamente la rueda por el suelo mediterráneo de Castellón, su tierra de adopción.
Hijo de la emigración y de la itinerancia, Demetrio no deja nunca de volver. Su aldea de Valdemiotos y su villa de Castro Caldelas lo reciben siempre. Y él las adorna con la simpatía de su bigote blanco y acerado y la alegría de su desparpajo.
«Eu empecei de afiador aos 13 anos non cumpridos en San Esteban de Litera, en Huesca, pero xa con 9 anos andaba co pai e co tío de afiador e de cordeiro». La actividad laboral del pequeño Demetrio venía definida, como la de su familia, por el ritmo de la naturaleza y de los campos: «Primeiro faciamos as cordas alá en Huesca; ao rematar, dedicabámonos a afiar; no verán viñamos para Caldelas ao pan e en setembro voltabamos para alá».
El cambio de ritmo lo impuso un nuevo traslado migratorio, esta vez hacia Barcelona, en 1953, y Castellón: «Na roda estiven só 15 días; despois tiven bici, e despois, moto; despois, unha Renault Exprés e metía a Vespa dentro. Así percorrín todos os pobos arredor de Castellón».
«E ata fun a Mallorca -ríe-, pero alí andaban os municipais atrás de min porque había que sacar un permiso».
La itinerancia del afilador tradicional la complementó Demetrio Fermiñán con un taller de tijeras -«cheguei a facelas de ata 1 metro»- y con una clientela estable que demandaba sus servicios sin necesidad de ir puerta por puerta.
«Agora séguenme chamando de hoteis e restaurantes; teñen todos o meu teléfono, lévame o xenro e afío o que haxa. Alí xa non hai quen o faga; estaba un cuñado meu ata fai dous anos, pero xa non, así que eu vou encantado».
Encantado y con algo más de calma que en sus años mozos, de cuando ostenta una curiosa marca: «Nunha mañá afiei 382 coitelos; cobrei 102.000 pesetas; foi nunha residencia de vacacións dun banco, no Grao de Castellón».
«Nunha mañá afiei 382 coitelos e cobrei 102.000 pesetas, no Grao de Castellón»