«Case non vexo a lúa, pero disfrútoa porque teño a imaxe no disco duro»

Lucía Rey
lucía rey SARRIA / LA VOZ

FIRMAS

Su vitalidad ha superado el grave accidente de coche en el que perdió la vista

18 mar 2012 . Actualizado a las 07:00 h.

«Sempre fun un home activo e trato de seguilo sendo». Con esta filosofía de vida afronta el día a día Manolo Gómez González, maestro sarriano de 58 años, jubilado como consecuencia de un grave accidente de tráfico ocurrido en Bóveda hace ahora dos años, y en el que perdió gran parte de la visión. «Teño unha secuela importante, pero sempre fun consciente de que tivera moita sorte, e cada vez máis», explica el hombre, que en el siniestro fracturó el esternón, dos costillas y el occipital izquierdo. Viajaba en el asiento trasero, con el cinturón abrochado. «Iso foi o que me salvou», destaca. Cuando logró salir, se dio cuenta de que veía mucho peor. Fue trasladado al hospital de Monforte.

Los efectos del impacto en su organismo dañaron su capacidad para percibir o identificar objetos. «No ollo dereito teño moi pouca agudeza visual, e no esquerdo case nada», relata, antes de comentar que intenta sacar el máximo partido de los restos de visión que tiene, y que son periféricos. «Aprendes a mirar doutra maneira porque estamos afeitos a ver de frente, pero eu co centro do ollo non vexo», describe, al tiempo que coloca una lupa electrónica sobre una revista y ladea un poco la cabeza para conseguir distinguir las letras de las palabras que titulan un reportaje. «Son trucos que vas aprendendo. É unha cuestión de adaptación».

Desde septiembre de 1989 hasta febrero del 2010, cuando se produjo el accidente, Manolo fue profesor de Primaria en el colegio de O Incio. De esa etapa conserva magníficos recuerdos y mejores amigos. «Volvín con frecuencia, a algunha festa, na fin de curso, sacar o mel...».

Apicultor y ávido lector

Antes del suceso, la apicultura era una de sus grandes aficiones -instaló colmenas en el colecio para trabajar con los alumnos- y aún lo es. «Sigo indo ás colmeas. Moitas cousas que facía antes non as podo facer, pero podo facer outras operacións sinxelas e creo que agora as abellas quérenme máis porque as molesto menos», sonríe.

La lectura es otra válvula de satisfacciones. «Iso valeulle de moito, foi unha bendición», reconoce Delia, su mujer. «Sempre me gustou moito a literatura, pero antes non tiña moito tempo. O que faigo -detalla Manolo- é baixar audio libros desde a páxina da Once e metelos en MP3. Escóitoos en todas partes: na casa, cando vou camiñar, antes de durmir...». En este momento está con Fortunata y Jacinta. El anterior fue Las legiones malditas, y el próximo puede ser El africano. «Gústanme moito as novelas históricas e os clásicos. O que non lin de novo léoo agora», añade.

Instinto y una lupa de bolsillo

Los restos de visión le permiten bajar solo a la calle, dar un paseo o ir al supermercado. En él se desenvuelve un poco por instinto -«sei onde están colocadas as cousas máis ou menos», dice- y otro poco con ayuda. «Levo no peto unha lupiña de moito aumento para ver algo concreto, como unha data de caducidade. E na caixa teño pedido axuda coas moedas para que cobren. É por rapidez, senón a min levaríame moito tempo. Hai que buscar recursos».

Aunque tiene bastante autonomía, su mujer y su hijo están siempre pendientes de él. También su padre. «A miña muller convertiuse en ?moza de cego?», reconoce. «Os fenómenos da natureza vounos percibindo aínda que menos. Case non vexo a lúa, as estrelas ou a posta de sol, pero disfrútoos porque teño a imaxe de como eran gravada no disco duro. Non é como se non os vira nunca». ¿Qué echa más de menos? «Conducir».

manolo gómez gonzález maestro jubilado de 58 años con pequeños restos de visión