Imos aprendendo que os seres vivos temos en común moita da información contida no ADN, vaia dicir que o «libro de instrucións» da vida garda solucións que semellan valer para especies superficialmente moi distintas, mais non tan afastadas na Evolución. Pois eu sospeito que algo de anfibios temos moitos galegos cando vexo chegar trens de nubes cabalgando sobre o mar e algo no meu interior comeza a acomodarse ao sentir caer auga, moita auga, a auga que non caeu en tres meses. As primeiras pingas baixaron case con reparo, mollando apenas, como indecisas, sen saber o camiño para atopar unha terra reseca pola sede de tanto sol. Mais, aos poucos, abríronse os ceos -como a frase di- e choveu con forza, a cachón, máis foi auga determinada, sen furia, agás algúns lóstregos como querendo anunciar coa súa treboada a importancia do acontecemento da volta da auga a pechar o ciclo, abrazando á terra compañeira. Hai anos, nunha seca prolongada, alguén maior e sabio contivo os meus laios pola falta de precipitacións: «Non te apures, xa caerá, aí enriba nunca queda para sempre...»
Mágoa que non caera noutras quendas, a tempo para facer medrar o millo e as patacas, para non estragar a herba e a froita. E, sobre todo, para non facilitar a queima dos montes, especialmente nese forno de Galicia que é Ourense, castigado ademais o seu agro pola desertización humana, facilitadora da impotencia ante o control da vexetación e do lume. Claro que un xornal da provincia nos abría os ollos hai días cun exercicio de clarividencia: «Baixa o paro nas zonas de Ourense que perden poboación». Seguramente podería titular tamén sen temor a errar: «Aumentan os lumes onde se perde poboación». Lumbreiras.