Galicia é un pequeno territorio asomado a dous mares, apoiado no irmán Portugal e no bravo León, arrimado ao bosque astur, sucado polos mil ríos de Otero Pedrayo e o millón de vacas de Manuel Rivas.
Os humanos a habitaron dende hai miles de anos. Tiveron que labrar e manexar gado con enxeño para enriquecer unha terra, en contra das aparencias, pobre en orixe polas pedras que a asolan. A tecnoloxía das rozas para o cultivo de gran -cavando montes de fertilizadoras leguminosas, xunto co esterco do gando- permitiu alimentar a miles de bocas, ademais das troitas dos ríos, o peixe do mar e as algas para estercar as leiras das mariñas.
Esa Galicia labrega, gandeira ou mariñeira, segundo fora, escasamente industrializada, recibiu a partir do século XIX a futuros novos galegos vidos sobre todo do Bierzo, de Cantabria, de Cataluña ou do País Vasco que impulsaron o comercio, fomentaron industrias conserveiras, siderurxias, estaleiros industriais, fundaron bancos, transportes e outras actividades económicas, consideradas co tempo «do país», sumando unha nova e inédita burguesía ao pobo, nobres e clero.
Isto non sempre deu de comer á xente, e a migración espallou galegos polo mundo. E dese mundo veñen os que ogallá sexan futuros novos galegos, para manter banca do país, estaleiros traballando, para permitir que ás nenas e nenos a xogar nas prazas podan vivir neste pequeno gran país.