«Non dubidei nunca ser a doante»

EXTRA VOZ

MIGUEL VILLAR


Ambos reconocen que la enfermedad de Carlos les cogió por sorpresa, una consulta médica para ver los datos de una revisión de empresa lo llevó al hospital y a un diagnóstico que irremediablemente pasaba por un trasplante de riñón

15 feb 2015 . Actualizado a las 05:00 h.

Carlos Ibo Feijoo Casas, de 61 años, y su mujer, Manuela Rodríguez Vázquez, de 58, vecinos de Ourense, sonríen ahora por tener ya ese trago pasado. «Un irmán quería ser o donante, pero ao estar eu sempre ao seu lado, en canto dixeron de facer o transplante ofrecinme sen pensalo, e tras ve-la diálise aínda estás máis decidida», explica Manuela. Los distintos pasos que hay que hacer para cumplir los protocolos obligaron a pasar a su marido por estar conectado a una máquina, lo que considera el período más duro del tratamiento. «Non o dubidei nunca, tíñalle só un pouco de medo á operación, pero aínda menos cando ao facelas probas vimos que eramos compatibles», comenta sin olvidar agradecer el respaldo al personal sanitario. «Sínteste moi arroupada», reconoce y asegura que «os médicos asegúranse moi ben de que todo encaixe e cando a fas están moi seguros de que vai a saír ben». 
Carlos, que tampoco olvida el trato dispensado por el personal que lo atendió en la residencia, destaca la suerte que tuvieron con la compatibilidad. «Xa nos dixeron que esa foi unha lotería que nos tocou», destaca y señala «é a meta que teñen todos os que están en diálise, porque volves a nacer. A miña nai deume a vida, pero esta mociña que teño ao meu lado volveuma a dar, e quéroa un montón, quéroa pola vida», señala sin poder evitar emocionarse.