«Teremos que acabar nun piso»

M. Cedrón REDACCIÓN / LA VOZ

ESPAÑA

Vecinos de Vilaboa se aferran al plan general para salvar sus casas

11 may 2013 . Actualizado a las 07:00 h.

Las pancartas salpican la N-554. También hay alguna cruz. Varios metros después de traspasar el límite que marca el linde del municipio pontevedrés de Vilaboa hay un cartel que reivindica la «Reforma da Lei de Costas. Salvemos Vilaboa». Anteayer, el Gobierno central dio respuesta al primer ruego, pero el segundo está en el aire. «Hai unha lixeira mellora, pero aínda hai moitas casas que non quedarían indultadas coa lei», explica Enrique López. La suya es una. Empezó a construirla en Santa Cristina de Cobres a principios de los noventa. La inauguró hace dos décadas, pero ahora pende sobre ella una orden de derribo que, dice, «teño recorrida no Tribunal Constitucional».

Pensaba que esta ley tan prometida, «a que agora -entiende- parece que favorece a hoteis e grandes urbanizacións levantadas en terreo de uso público», le quitaría esa angustia que se le pone en el estómago cada vez que abre el buzón. «Vas nervioso coller as cartas porque non sabes cando che vai chegar unha multa nova», explica. Pero tendrá que seguir soportando esa inquietud porque, aunque su hogar está a ochenta metros de la ría, no se encuentra en un núcleo calificado como urbano y, por tanto, no sabe aún en qué limbo legal puede quedar.

La única baza en la que confía es la aprobación del plan general. «Pensamos que non nos van obrigar a derribar nada porque a solución pasa pola aprobación do Plan Xeral, que deixaría legalizadas parte das casas porque recolle a normativa na que se baseou o Concello no seu momento para darnos as licencias», apunta. Pero lo que pasará incluso cuando se apruebe ese plan está en el aire. Ayer, informa Marcos Gago de la Redacción de Pontevedra, el conselleiro de Medio Ambiente, Agustín Hernández, pasó de puntillas sobre el tema al explicar que la Xunta trabajará para aprobar el documento municipal. Pero es que el informe previo hecho por la Administración autonómica reconoce únicamente tres núcleos de las parroquias afectadas, por lo que, según los cálculos de Enrique, quedarían fuera más de cien.

Esa angustia de la que habla este hombre es para algunos un mal endémico. Hace tiempo que Julio Calvar también la padece. «Empecei a casa no 90 e acabeina no 95. Funa levantando pouco a pouco, paso a paso, xuntando os cartos. No 1991 ao empezar a obra veu un inspector para medir. Ata lle axudei. Había 176 metros entre a casa e o rompente do mar. Non volveu nunca máis. O problema empezou no 2003, pero non foi pola ría, foi polo límite co río. Dende a casa ata a desembocadura hai 17 metros e ten que haber vinte. De ser por iso rompo a casa e quítolle catro metros. O que quero é estar legal. A lei tiña que ser redactada de outra forma, poñendo lugares concretos», explica.

De esa forma asegura que se evitarían diferencias como la que les separa a ellos de los afectados del vecino municipio de Moaña, un concello que empieza justo después del puente de Rande. «Alí a nova lei fai que todas as casas afectadas entren dentro de ordenación porque están levantadas nunha zona de dominio público», explica Enrique. En Vilaboa, por contra, los casos son mucho más dispares. A unos les afecta la distancia con el mar o el hecho de no estar en un núcleo. A otros los ahogan los metros que los separan con el río. Porque como advierte Pilar «cando non é o mar, é Fenosa, ou un castro, ou un monte... Acabaremos tendo que marchar a un piso».

«A lei tiña que ser redactada doutra forma, poñendo lugares concretos»