Dicíame un bo amigo xogador de golf, cun swing manifestamente mellorable, que debía escribir sobre alguén como Paco Vilariño, «ao que sempre defendes en calquera circunstancia».
É certo, Paco para min é un amigo persoal, —por riba das diferenzas de criterio sobre algúns tema que poidamos ter—, e un patriota galego. Estivemos xuntos no goberno de coalición, e so podo dicir que traballou arreo dentro das súas competencias, e que a súa visión do que ten que ser Lalín no futuro, coincide nunha alta porcentaxe coa miña. A política municipal ten estas cousas... coincidir en temas fundamentais cun da UPG, debería ser suficiente para ser nomeado ás medallas Castelao...
Outra cousa que non podo esquecer é que nos momentos complicados, —aqueles que provocan somnolencia crónica—, con problemas que nin ti sabes da súa orixe, Paco é dos que non se pon de costas, e está ao lado do compañeiro político, mais fundamentalmente do amigo... e diso non hai moito. Non serei eu quen de xulgar as decisións que toman outras forzas políticas, nin o vieiro que deciden cara o seu futuro, mais o listón aos que veñan quédalles alto.
Meu pai sempre dicía que quen quixera facer carreira na política, debera pasar antes obrigatoriamente pola xestión nos Concellos, porque é a escola definitiva para saber a realidade dos problemas da veciñanza, e ter os pés no chan. Nisto Paco é un mestre dos bos, pois móvese coma unha anguía nos departamentos nos que quere saber o que lle interesa á súa formación, cunha naturalidade que asusta, e que deixa clara a súa capacidade de «sedución».
O meu agradecemento a un servidor público durante moitos anos, como veciño de Lalín. O meu modesto recoñecemento político a un patriota galego, e a miña lealdade inquebrantable ao amigo.
O bo que ten vivir nun pobo, é que seguiremos tomando café e falando de todo xuntos, mentres diseccionamos a vida pública lalinense dende onde a vida nos poña, aínda que ten pinta que vai ser en bandos politicamente afastados, que nunca conseguirán dobregar á nosa relación persoal. Iso si, de balonmán seguirei sabendo mil veces máis ca el, por moito que non o queira recoñecer...
Ou non?.