Iván Blanco


Lembro cando coñecín a Iván. Eu estaba traballando de mestra de Preescolar no colexio público comarcal de Lalín e sendo el un rapaz chegou a súa primeira escola. Debido a súa diversidade funcional e que ten unha doenza rara (única en Galicia), tratei de ensinarlle comezando polo que máis lle gustaba, pintar co dedo, co pincel, pegar láminas nun debuxo,... etcétera. Lembro tamén a súa reacción tan espontánea como carismática cando non lle gustaba algo: tirar co papel, por exemplo. Coma cos demais nenos de cinco anos, do que se trataba era de facilitarlle a oportunidade de desenvolver habilidades propias para a mellor inserción social posible.

Ata fai pouco, sei que Iván estivo asistido participando en aulas, clases e obradoiros, que non só favorecen o seu desenvolvemento e aprendizaxe, senón tamén supoñía unha ferramenta necesaria para a súa familia. Agora Iván xa ten 25 anos e resulta que pola súa idade xa non pode participar desas experiencias, pois non existen centros especializados, nin institucións públicas, que lle ofrezan ese tipo de asistencia.

Esta situación é indigna. Políticos, asistentes sociais e o Defensor do Pobo deben procurar unha solución a esta realidade inxusta e insensible, porque a sociedade é diversa como o meu benquerido Iván. Apertas da túa primeira profe.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Iván Blanco