« Eu quérolle máis á Banda do que lle debería, dáme moitas alegrías»

Panxolo, veciño de Merza, pasou de ser o máis cativo, o , a ser o veterano con más de medio século como músico


Lalín / la Voz

O derradeiro sábado, a Banda Artística de Merza tiña preparada unha sorpresa para o seu músico máis veterano. Un recoñecemento que o seu destinatario, José Ramón Varela Salgueiro Panxolo, confesa que «non me esperaba para nada». Conta que «a sorpresa foi maiúscula. Deixáronme sen fala». E non era para menos. 

Parte desa sorpresa era un pasodobre que leva o seu nome Panxolo e que foi composto por David Fiúza. Unha peza coa que xa ten gañado pasar á posteridade. A el e a todos os compañeiros desa gran familia que é a banda lles agradece infinitamente este xesto. Explica que «so o sabían o director, o autor, a directiva e os meus fillos; estabamos tocando e cambiaron a partitura e sacaron a que levaba o meu nome». 

Din os que o coñecen que para Panxolo á banda o é todo. E o comprobamos o oír a emoción que transmite a súa voz cando nos conta as viaxes, as anécdotas e algunhas das cousas vividas nestes case 54 anos. Confesa que «eu lle quero á Banda máis do que lle debería querer porque moitas veces antepuxen a banda a familia e a todo». Pero, engade, que «deume moitas alegría, e iso non mo quita ninguén, ¡e que mas siga dando moitos anos!». 

Empezou, di «no 65 e daquela tería cerca de dez anos e os doce xa sabía tocar». Entrou na formación «porque o encargado era un tío meu casado con unha tía miña», apunta. O director era «un valenciano que aparecera por aquí e xa estivera en Alongos, en Lalín, e recaeu aquí, era Amadeo Valero López, que está enterrado aquí». Naqueles tempos da metade da década dos 60, engade, «non había rapaces e saímos cinco, eu era o máis novo de todos». E de aí lle veu o nome «porque como era o pequeno empezaron a chamarme panxoliño por unha peza que tocabamos e se chama así, e logo de panxoliño a Panxolo». Nos 60 a banda a formaban uns 28 músicos todos xa adultos porque nesa época, lembra, moitos emigraron fora. Os pequenos coma el «nos tocaba levar o atril do director, carrexar as cousas, eramos os derradeiros da fila», bromea.

Para José Ramón Varela a Banda «é unha parte da familia». É tamén «un orgullo para todos nos que estamos nunha aldea e vemos os que nos recoñecen por aí fora cando saímos». Coa Artística de Merza viaxou por medio mundo sumando dous a Venezuela, a Arxentina, Holanda, Italia, Portugal... e as catro esquinas da xeografía española dende Valencia a Asturias pasando por Madrid ou Cantabria. Deses viaxes quédase «co segundo a Venezuela porque o primeiro foi no 82 e a vida estaba máis cara que aquí, pero cando fomos no 92 era o revés, os ricos eramos nos». Conta que «dicíannos que non sairamos por aí que era perigoso, pero nos saiamos igual, eramos mozos». Nalgún desas viaxes sempre había quen se subía a un avión por primeira vez, explica, ou mesmo que se estreaba a tocar coa banda». Son saídas divertidas aínda que recoñece que «o ser moitos, o galiñeiro é malo de levar». Unhas saídas que tamén os levaron a ver mundo, e engade, nas que tamén se divertiron moito.

Tanta viaxe deu para moitas anécdotas e lembra moitas trasnadas como «algúns bañándose en calzoncillos e outros que lles levaban a roupa e os deixaban alí na auga; ou quen acabou, por que o tiraron, nunha piscina co uniforme posto».

Pero o principal é levar o nome de Merza por aí presumindo de pobo, de música e, por suposto de músicos.

Panxoliño

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Comentarios

« Eu quérolle máis á Banda do que lle debería, dáme moitas alegrías»