«É coma se fósemos "novios"»

Patricia Blanco
patricia blanco REDACCIÓN / LA VOZ

A ESTRADA

MIGUEL SOUTO

El amor los unió pasados los 70, se casaron, y años después siguen felices

14 feb 2012 . Actualizado a las 20:07 h.

A los pocos días de conocerse en la residencia de A Estrada, Eugenio Mosquera ya jugueteaba a la conquista con Maricarmen González. «Facía que lle rompía as medias, dicíalle que puxese algunhas cousas diante miña e así tocáballe a man... Bromiñas», recuerda él ahora. Al principio ella se mostraba algo reticente -«¡Bo, Eugenio!»-, «pero aos quince días xa me collía ela a miña. Falabamos moito, xa sabes como son estas cousas... e ao pouco tempo xa estabamos xuntos», explica él, medio riendo, a sus 78 años recién cumplidos. Los celebró no hace mucho. Sin problemas, más que los lógicos de la edad. «Vamos virando», resume.

Desde aquellos primeros juegos a la boda, civil y oficiada en la propia residencia, pasaron pocos meses. Todo el papeleo lo llevaron más o menos en secreto. Sin grandes alardes. De eso hace ya tres años y medio. Maricarmen tenía 80 años cuando se casó. Justos. «O amor... son cousas que pasan. O amor é o amor... Dura, dura máis de tres anos», dice Eugenio. «Tampouco se comparan uns con outros», apunta sobre el tema. El suyo con Maricarmen sigue adelante. «En realidade parece coma se acabaramos de coñecernos, é que nós aínda somos coma novios», afirma. Se nota. «A verdade é que son unha parella entrañable, eles lévanse moi ben», reconoce, antes de la charla, el director del centro donde viven.

Maruja, como Eugenio la llama, era soltera. Él ya estaba viudo. «Eu ás veces pregúntolle: «Maruja, ¿por que esperaches tanto tempo [para casar]?». Y Maruja le contesta con sorna: «É que os que me daban non os quería e os que quería non mos daban». Tardó, pero llegó.

«Leria comigo non lle falta»

Ahora, pasados estos tres años y pico de matrimonio, creen que valió la pena. Lo dice Eugenio. Maricarmen está «algo pachucha», explica él, quien también señala lo que puede ofrecerle: «Eu nada para darlle non teño, pero leria comigo non lle falta. E monadas tampouco, que eu sonche moi así, desa maneira, xa sabes. Aquí está moi arroupada, cariñosamente». Sigue diciendo que es «novo». «Para algúns efectos sono, claro», matiza. Pasan el día en la residencia, donde hay unas 40 personas. «Tamén hai outros matrimonios, dous, pero eles xa levan máis tempo casados, xuntos, e non é o mesmo que no noso caso». Eugenio charla. Vital. Oye a la perfección y tiene cuento para largo. «Pregunta, pregunta o que queiras», dice. Se le pregunta que cómo pasa el día a día un matrimonio recién casado, pero a esa edad. «Bueno, pois por aquí nos vamos entretendo. Nada moi particular. Saímos a pasear, andamos pola habitación... Xogamos ás cartas...». Están satisfechos -reitera Eugenio-, se reconocen felices y, sobre todo, lo son porque también tienen el apoyo de las familias: «Con dicirche que os meus fillos lle queren xa máis a ela que a min...», deja caer Eugenio, risueño. «É que a min xa me coñecen, claro», añade. Bromista, espera seguir así años. «¡Claro! Isto é algo moi bonito», asegura.

QUÉ FUE DE el matrimonio de maricarmen y eugenio