Begoña Hermida: «Os usuarios sufriron na pandemia un agravamento das súas secuelas»

amelia ferreiroa LALÍN / LA VOZ

DEZA

O impacto da situación sanitaria nas persoas con dano cerebral e nas familias é incalculable

05 jun 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

A traxectoria profesional de Begoña Hermida Val (Rodeiro) comeza no 2002 no campo da sanidade, en diferentes postos clínico-asistenciais, así como de xestión e programas de formación sanitaria, en servizos hospitalarios e do ámbito de saúde laboral de España (Valencia, A Coruña e Santiago) e de Francia (Avignon e París). Seis anos despois centrou a súa carreira no eido da Cooperación Internacional Sanitaria, dirixindo proxectos e organizacións de Saúde Pública e Cooperación Internacional en diferentes países do continente africano. Desde o 2018 é directora da Federación Galega de Dano Cerebral.

-Atrás quedan case dez anos en Cooperación Internacional. Que proxectos desenvolveu?

-Foron anos de cooperación especializada en Programas e Organizacións de Saúde Pública, e estiven en catro países africanos: Senegal, Mozambique, República Democrática do Congo e Angola. Onde menos tempo pasei foi en Senegal, case 3 meses, e foi o meu primeiro contacto coa cooperación internacional. Fun voluntaria nun centro de saúde dunha pequena vila do centro do país, na rexión de Mbour-Thiès. Logo fun seleccionada como Técnica de Proxectos destinada ao departamento de saúde da Oficina Técnica da AECID en Maputo, Mozambique. A estancia prevista era de 9 meses, que acabou converténdose en 5 anos e medio. Ademais de realizar a supervisión e seguimento e avaliación de proxectos financiados polo goberno de España na área de saúde, asumín tamén a representación da cooperación galega no país. Tras esa etapa pasei a formar parte da oenegué Medicus Mundi, primeiro como responsable de proxectos e logo como coordinadora. Foron outros 2 anos. O meu seguinte destino foi a República Democrática do Congo, concretamente a provincia de Sud-Kivu, no leste do país, na fronteira con Ruanda, a máis de 3.000 quilómetros da capital Kinshasa. Traballei con Médicos Sen Fronteiras España nun dos maiores proxectos que a organización desenvolvía no país, na zona sanitaria de Shabunda, en plena selva. O último destino foi Angola, país no que xa tiña feito estadías temporais en 2012 e 2013 desde Mozambique. Alí encargueime da identificación e intervencións a desenvolver na área de Malaria, malnutrición, VIH/Sida e vacinación.

-Que significou esa etapa profesional na súa vida?

-Supuxo unha profunda transformación a todos os niveis. Profesionalmente, consolidou a miña vocación por dedicar os meus coñecementos e experiencia a mellorar a vida das persoas. A nivel persoal, a posibilidade de ampliar horizontes, e tecer lazos de amizade con persoas de diversas nacionalidades e culturas.

-Pero deixouno.

-Si. Tiña necesidade de estar máis próxima da familia e das amizades e de non seguir perdendo momentos transcendentes e especiais de todas elas.

-Como entra na Federación Galega de Dano Cerebral?

-Pois casualmente, a verdade. Buscaban a alguén co meu perfil. Enviei a miña candidatura ao posto, e ata aquí.

-Comezamos a saír timidamente desta situación sanitaria, como lle afectou ás persoas con dano cerebral e ás familias?

-As persoas usuarias sufriron un agravamento das súas secuelas, retroceso nos avances terapéuticos que se tiñan producido e un deterioro global que comprometen gravemente a súa calidade de vida e autonomía polo que con tanto celo se traballa nos centros asociativos. As familias víronse obrigadas a asumir a responsabilidade total dos coidados, ao non dispor dos servizos de atención. Está sendo moi duro.