Camiñar só. Respirar só. Agonizar, incluso, só. Nacemos e morremos do mesmo modo. Choramos cando saímos do ventre de madre e, ás veces, cando deixamos de existir non podemos nin sequera verter unha bágoa. A soidade ten dor, e cicatrices. Pero regálanos tamén un tesouro valioso: a liberdade. Ser libre importa. Ser libre vale máis que mil dádivas dos poderosos. Libre para dicir o que queres, como queres, sen o deber de agachar a cabeza fronte ao dogma ou a doutrina. As cousas máis relevantes da nosa vida facémolas en soidade. Pensa. Pensa. Bicas só o primeiro bico e ela, ou el, están aí bicando tamén a túa soidade. Sentes só o que ti podes sentir, e non consegues nunca explicalo. Vives só, choras só, e non logras expresar a túa pena porque ninguén pode entenderte. A vida está feita de mil soidades fermosas. Eu escribo poemas á soidade e póñome a chorar con ela polas cousas que amo, e faltan. Todas as ausencias son feridas. Pensa. Pensa. Pero hai feridas que unicamente curamos cando estamos sós. Eu acostumeime á soidade porque sei que ela nunca falla. Sempre responde as preguntas que lle fago. Sei por ela que a vida é linda (e escribo este adxectivo e reivindico este adxectivo e grito mil veces as súas cinco letras). Sei pola soidade que paga a pena intentar, aínda que fracase. Que escribo porque escribir é un modo de quedar... para nada. Que hai xente que me estima, e xente que non. Sei que estar só, cando sufro, serve para que os que me queren non sufran por min. Pensa. Pensa. Os que cantamos o valor do amor, da compañía, sabemos o que vale un blues de soidade. A soidade deste setembro leva caricias no vento, na chuvia, no ballet de follas que caen lentas. A soidade é unha risa. É a esperanza de non estar só. Sei ben o que digo este martes marrón outono. Aquí atrás. Onde La Voz escribe as últimas palabras do día. Pensa. Pensa. A vida é... linda.