TRIBUNA ABERTA
20 jul 2006 . Actualizado a las 07:00 h.NOSO TROULEADOR: Pasaron dez anadas pola sobreira grande de Carmoega e outras tantas pola carballeira de Barcia. Son as nosas árbores de prestixio e cerne que non perden a palabra de nos dar a permanencia. Nelas estamos co nidal dos soños e a esperanza da sempre vida contra as furias e os ventos do esquecemento e da resignación. Somos aves a descubrir, aínda sen ti nestes dez anos, a herdanza da terra asucada e feita en pan de festa, en viño, en conversar. Velaí a túa presenza, nunca ausente: leria, chapeu, ollos e bico miúdo de grau de trigo ou de centeo que nos enche as arcas da memoria, as tullas de gardar. Estou aquí por terceira vez nesta campa onde descansas e non dormes sono profundo porque sabemos que estás na labra doutra obra máis acendida e luminosa: eses retallos do fiasco que é a vida e non hai tempo acó para a denuncia en belas artes. Xa terás obra nova nestes tantos días de ausencia; e os que te sabemos de acordanza feliz e insubornábel agardamos esa luz que nos adentra, esa mensaxe, ese universo laxeiro que nos leva en recaladas de ledicia e compromiso. Hai quince anos e uns días andei contigo pola nosa casa, pendurado en lenzo e óleo: era un cadro fermoso que rebrincaba en formas e colores na lucerna do mar de Cangas. Unha semaniña enteira de muiñada ao meu carón e fiquei cumprido, capaz de te pronunciar na confianza e ter así o orgullo dos amigos que ti honras. Veño de velo arestora, nesta mañá, no seu lugar máxico: estampado no aire de Lalín, para que alguén soñe. Soñamos e non hai resignio á túa perda, porque estás aquí tan perto e froleas cada primavera; e se o tempo axuda, teremos tamén contigo outro magosto feliz e o viño en canto, para que o inverno espelle e sexa outra fartura. Da nosa última visita fica a memoria fotográfica no libro dunha editorial humilde que ousou a presenza neste lugar para ilustraren deste xeito aos alumnos dos liceos, hoxe nominados IES, coa palabra poética e, de certo, co símbolo da túa labarada, en alzas sobre o meu corpo de figurante anónimo e dos tres músicos balcánicos que acompasaban os versos naqueloutra mañá de xullo neste camposanto que te agocha dos esquencementos. Sempre a paisaxe en corpos, rostro, rastros de alma, que sabemos que ti adentras e profundas máis alá das nosas claridades, e metes sacho e raño, creas estivadas, fas as borreas e sementas o trigo coma sempre para que todo medre, frolee, froitifique e comamos en ti a marabilla das formas e as nembranzas. Garda por esta mañá un anaquiño do teu tempo e óllanos na mesa de xantar para escoitarmos dicir na túa voz a lucidez das febres, outra vez máis, que ti non pintas nada, que só é divertimento, brincadeira, algarabía, infancia...; que son mentira a creación e o xenio dos adultos, que non existe o mito. ¡Pillabán Laxeiro! Ah! E, da nosa parte autente, mándoche neste fardel de palabras un melindre da nosa última ledicia deportiva: o Óscar Pereiro no distinto lugar deste «Tour de Franza», líder vestido da cor marela. Dillo así e dálle tamén este recado e outra aperta de buxo con bico grande ao Willy, se é que pasa ao teu carón, caladiño e ceibe, co seu stradivarius soñando a Mozart, Bach¿ E ti que as goces e que as bailes, canta.