Estrella podía estar en una situación más aventajada, pero en su día decidió centrarse en los libros. «Teño algo de pena porque puiden tentalo algo máis. En idade xuvenil xa estaba xogando co Flavia en Terceira División, pero por razóns de estudios decidín deixar o fútbol de lado e aparquei o tema profesional. Preferín adestrar un ou dous días á semana e xogar nun pobo veciño», destaca. «Quedoume a espiña de saber ata onde podería chegar se o tentara», matiza el delantero del Rodeiro. La sangre futbolística también la lleva en las venas su hermano Roberto. El portero dejó Chantada para embarcarse en una aventura en el Celta que no cuajó. Esperó en el filial vigués una oportunidad firmé que no llegó y ahora ha visto recompensado su esfuerzo con la titularidad en el Sporting de Gijón, líder sólido de la Segunda División. El cancerbero gallego tiene más cerca que nunca la Liga de las Estrellas. «Tivo máis sorte. Tivo o acerto de coller ese camiño. Esperamos que suba a Primeira División. Xa fun verlle algún encontro, pero agora é complicado ir porque estamos en competición. Con el tamén apostei algunha cea. Sen embargo, as apostas entre irmáns son as que menos se pagan», confiesa. El mote data de la EGB Xosé Ántón lleva tantos años con el nombre de Estrella a cuestas que ya casi lo identifica como de nacimiento. «Todo o mundo me coñece por Estrella. De feito, se preguntan no pobo por Xosé Antón ninguén saberá de quen se trata. Na miña casa é no único sitio no que me chaman Toño ou Toñito, aínda que ultimamente de cando en vez tamén tiran do mote», aclara. El apodo viene de su etapa educativa en la EGB. «Os de séptimo e oitavo soían disputar unha pachanga despois de comer e eu, aínda que estaba en quinto, tamén participaba. Algúns protestaban dicindo que eu non podía actuar, pero outros dicían a éste hai que deixalo xogar porque é unha estrella. E dende entón quedoume o alcume. Non mo quito nunca máis», comenta. Y sentencia afirmando que «no mundo do fútbol é bonito ter un nome polo que te coñezan».