EL CRISOL | O |
29 jul 2003 . Actualizado a las 07:00 h.Non todos os avós foron intelixentes. Non todos foron listos nin sapientes. Pero en canto empezan a peitear canas e a coller o caxato, todos se converten en sabios. Xa o dí o refrán «sabe máis o diaño por vello que por diaño». E claro que é así. Non precisan atender ás explicacións de Pemán para saber se o aire vén daquí ou doutro lado, se vai chover ou non. Non recurren ós clásicos para soltar unha frase lapidaria, sóbralles cós refráns. Non precisan ver videos da Guerra Civil porque se saben ata os puntos e as comas da batalla do Ebro. ¿E que dicir da súa retranca, do seu ser galego, de estar nunha escaleira e non saber se soben ou baixan? Un sin fín de sabedoría que todos os nosos avós levan no maxín. E escribo esto lembrando as mil historias coas que os meus avós, como tantos outros, me fixeron pasar horas entretida pensando nos mouros, no racionamiento, no tempo do extraperlo e na historia de unhas casas moi nobres e outras moi pobres. Nin os tochos de Santillana e Anaya da E.X.B, nin os mellores apuntes de carreiras e bacheralatos son capaces de meter na cabeza tanta histora como a plática dos avós. Que sorte para quen os ten preto e sabe apreciar a sáu maxia. Que sorte para tantas familias como a de Dolores Torreiro, a última homenaxeada en Deza e Tabeirós por cumprir os cen anos, que poden ver como lle brillan os ollos a súa avoa mentres conta que de nova era moi boa moza e tiña moitos pretendientes. É unha sorte. Danse conta algúns, que acoden a facerlles compaña ós maiores da Terceira a Idade de Lalín e os fan sorrir día tras día. Eses sí que son sabios. Os avós e máis os que os escoitan.