Unha das cousas que con máis aversión lembro da miña nenez é a necidade social do franquismo. Entre tanta estulticia, e hai exemplos abondos onde elixir, recordo con especial noxo a invariable teimosía dos mestres en forzar os zurdos a escribiren coa dereita (obsesión na que talvez andaba trufada a fobia do glorioso movemento a todo o que soara a esquerda). Supoño que, para aqueles tempos do Grupo Escolar José Antonio onde cursei a primaria, facer entender ao profesor as sutilezas dos hemisferios cerebrais e as súas correspondentes funcións (e disfuncións) era pedir noces a unha maceira. Con todo, e con independencia da guerra declarada aos manichos, era loable o empeño dos ensinantes en transmitiren a definitiva pegada que, para a formación das persoas, tiña a escrita. Cos cadernos de Rubio (mi mamá me ama, yo amo a mi mamá) e coa pizarra e o pizarrín, iamos os nenos penetrando os arcanos da arte inventada polos sumerios, podendo asegurar a vostede cincuenta anos despois que entre os meus primeiros garabatos escritos e os caracteres cuneiformes non había moita diferenza. Logo, collinlle o gusto e fun interiorizando a escrita como unha manifestación externa, e aínda estética, da personalidade de cada quen. Un dos meus (confesables) fetichismos son as estilográficas, que colecciono en número de dúas ducias. Como esquecer a inefable sensación de estrear coas primeiras liñas unha libreta virxe e inmaculada? Ou a deliciosa inxenuidade que agochaba a xerarquía dos cadernos «de sucio» e os «de limpo»? Fronte a tanta sofisticación tecnolóxica e a matraca da IA, volver á pureza primixenia da tinta representa, ademais dun sublime anacronismo, a recuperación dunha autenticidade que, como tantas, nunca debeu perderse. Creo que a nefasta influencia das redes sociais na calidade do pensamento crítico ten o seu reflexo ou paralelismo na súa non menos nefasta influencia nas habelencias da escrita a man, unha práctica tan beneficiosa como actualmente condenada ao abandono. Para que e para quen, entre tanto teclado, escribir hoxe a man? Non se trata dunha saudade superflua de tempos pasados. Máis ben é unha alerta sobre a calidade do futuro. Porque hai cousas que, intrinsecamente, é malo perdermos.