Por culpa do cine, antes da adolescencia, contra os meus oito o ou nove anos primeiro, e adolescente despois, con quince ou dezaseis, eu xa andaba en amoríos. Pero é o caso que, ao xeito das cantigas de amor, o obxecto da miña platónica paixón eran mulleres non só inalcanzables senón que, por riba, me dobraban a idade, algo así como andar namorado dun holograma (algo, concedo, pouco medieval). A Samantha Eggar (O coleccionista, William Wyler, 1965) débolle probablemente a intuición, escura, infantil, indefinida, da atracción sexual. A Jennifer O’Neill (Verán do 42, Robert Mulligan, 1971) débolle, ademais da radical e física confirmación desta intuición, o sentimento antigo de que a fin do verán resulta un tempo especialmente proclive a toda sorte de melancolías. É o que teñen as virazóns. «No te echaré de menos en septiembre, verano muerto», cantaba, en memorable peza, Iván Ferreiro e os seus piratas. Hoxe setembro non ten boa prensa. Escravos das rutinas, de molestos compromisos e obrigas, toca sermos felices en agosto e, inevitablemente, sentirnos un pouco desgraciados en setembro. Os primeiros fríos, o IBI, o espertador ás sete de mañá, as coleccións por fascículos e a volta ao cole son parte do atrezzo de setembro, o recordatorio de que acaso non fomos tan felices en agosto nin seremos tan infortunados en setembro.
Non será que a imposición de sermos felices cando toca é a que, ao cabo, nos fai infelices? O invento ese da síndrome posvacacional é directa manifestación dun calendario anual no que a sociedade de consumo distribúe as doses de felicidade e nesa distribución, ao igual que o luns por vir despois da finde, a setembro tócalle ser o feo da festa.
Eu, pola contra, quérolle ben a setembro. En setembro, de neno, aprendín a nadar e os días de vendima ía canda meu pai a casa dunha señora da parte de Vea a pisar na uva, algo que me facía inxenuamente feliz; en setembro a luz do día vira máis mansa e o campo semella ir acalmando, como resignado aos grandes silencios da invernía. En setembro naceron Cervantes, Tolstói? e Faulkner e en setembro naceu e morreu don Francisco de Quevedo Villegas. Ao mellor, quen sabe, era setembro cando naceu o mundo.